Non cola, Luís.

   Recapitulemos. O tema comezou a raíz dun teatrillo que o PP montou co parque de bombeiros  e cunha acusación bastante falsa sobre as axudas para  emerxencia social . Dende  Somos Ribadumia fumos contestando , pero nun momento dado Luís Serantes decidiu aproveitar que o Miño pasa por Tui para facer campaña, sacando un artigo de opinión.

   Chegados a este punto, crein necesario respostarlle. Pero o amigo Serantes , como ese convidado pesadiño que hai en todas as bodas, cando amarra o micrófono costalle soltalo, e volveu a carga a semana pasada con outro artigo, ainda mais chafalleiro que o anterior …

   Realmente, con esas declaracións que fixo, definese bastante a si mesmo, pero pareceume preciso puntualizar un par de cuestións. Por que? por que xa esta ben de ir enganando a xente, e de dar imaxes erradas sobre un mesmo e sobre os demais. Deixo aqui o artigo, que saiu en prensa.

   O primeiro, Luís como dis que non coincidimos no Concello, se ata nos fixeron unhas fotos chulísimas que o demostran? Non Luís, non cola. Non cola que me queiras poñer por vago, como tampouco colan as acusacións mal disimuladas de machista que me dirixes. Contra a túa demagoxia, e as túas falsidades, aportareiche algo mais sólido que un comentario: feitos. Apoio á creación e ó traballo diario de ESMAR, Plan “Conta Comigo” de apoio as vítimas de violencia de xénero, outro plan de apoio a fillos de vítimas, actividades de prevención do acoso escolar, ciclo de actividades, exemplar na comarca, no Mes da Diversidade, redución do número de familias en exclusión social, charlas de todo tipo, aumento do convenio con BATA, organización de eventos solidarios… E nomeo cuestións relativas a só unha das áreas das que son responsable, servizos sociais, á que ademais lle aumentamos os recursos dende que son concelleiro. O que non mirei eu neste tempo foi o Partido Popular apoiándonos ou cando menos participando en nada disto, máis ben todo o contrario.

   Pero unha cousa puxeches de relevancia a semana pasada, nun artigo bastante soso en canto a contido, anque abundante de insultos velados. Hai unha enorme diferencia entre a túa postura política e a miña. E iso paréceme algo importante.

   Cando pos de relevancia que a túa “categoría”, ou a da túa compañeira Salomé, se define pola vosa carreira universitaria, estasnos dicindo aos demais, que como non temos carreira non valemos nada. Iso é clasismo do máis rancio, a parte de ridículo, e supón unha falta de respecto para moitos veciños e veciñas. Queda claro que máis de dereitas non podes ser.

   Queda claro, para o caso de que houbera dúbidas, que para ti vos sodes os de arriba e nos somos os de abaixo.

   Pola miña banda, en contra do teu desprezo, direiche que estou moi orgulloso de terme pagado uns estudos medios e chegar a ser un simple técnico de ascensores, e seguiría estando orgulloso no caso de ter outro traballo, mesmo sen cualificación. De feito tiven uns cantos. Pertencer a iso que vos parecedes denominar plebe, nin me fai inferior nin me impide aportarlle algo a sociedade dende a política, e tamén dende outros ámbitos. Tampouco me impide pillar os chistes, como cando tentas facernos crer que teus pais che pagaron a carreira de avogado por que tiñas vocación de compromiso social … Home, un pouco de seriedade. Cobrando 40.000 euros do PP e inda te andas a pelexar cos teus compañeiros polos 15 euros de cada comisión informativa… demostrando que ti compromiso só o tes cos euros.

   Cando contrapós o meu paso por varias forzas políticas (solo deixei dúas, informate mellor), coa túa permanencia relixiosa no PP, partido declarado corrupto, tentas mostrar que ti, que atravesas un proceso de investigación xudicial, es un político exemplar, e eu sen embargo non. A política entendida como a relixión ou o fútbol. Pero, e a ética onde queda? Eu ireime coa cabeza alta de calquera forza política que considere que non defende os mesmos principios que eu defendo, e dende logo non me verás nun partido como o PP que ten a corrupción como norma de funcionamento. Ti, sen embargo, mentres che vaian pagando e mantendo ese aire de clase alta que tanto che gusta, aguantas onde faga falta. Iso non é ser político, ten outra denominación. O triste disto é que por desgracia non es o único que se deixa cegar por esas luces intensas que supoñen os cartos e a imaxe do poder.

   Non cola Luís, pero agradézoche a oportunidade. Son consciente de que esta carta é algo dura contigo, pero era necesaria. Os nosos veciños e as nosas veciñas deben ver que en Ribadumia existen dous modelos políticos opostos, o do clasismo da extrema dereita propio de réximes anteriores e do caciquismo, que favorece a uns poucos, e que compra e vende favores e votos para conseguir o poder. E outro proxecto, o de Somos Ribadumia, que nace da propia veciñanza, formado por persoas de todo tipo e que traballamos pensando na maioría, no beneficio para todos, incluído ti.

   Dous modelos antagónicos, entre os que haberá que escoller dentro duns meses, definindo o futuro de Ribadumia. Un saúdo.

Publicado en Cousas de Ribadumia, cousas miñas | Deixar un comentario

Libros. El hijo prodigo, de Colleen McCullough.

descarga  McCullough fíxose famosa gracias a El pájaro espino unha serie de televisión que tivo moito tirón alo a principios dos oitenta, e que adaptaba unha das súas primeiras novelas. Sen embargo, a súa gran reputación como escritora, eu diría que a mellor da súa xeración e ademais por moito, nada ten que ver con esa obra nin coas súas outras novelas de carácter romántico. McCullough subiu ó altar literario gracias á novela histórica. A súa serie sobre os anos finais da primeira república de Roma son fantásticos en todos os sentidos. Con todo, cara o final da súa vida (morreu no 2015) escribiu unha serie de novelas policiacas, ambientadas na década dos sesenta nunha vila americana.

  “El hijo prodigo” é a cuarta desa serie, das cinco que a compoñen, anque é a terceira publicada en castelán. Obviamente, como non é a primeira obra da serie, as principais personaxes, o capitán Carmine Delmonico e o seu equipo, así como outras personaxes e as particularidades da vila onde se desenvolven as novelas,  non  pasan por ningún tipo de presentación. Pero tampouco é necesario. Calquera destas novelas poden lerse de xeito independiente, pois centranse principalmente no caso.

 A acción xira ó redor dun veleno roubado dun laboratorio de investigación, que se mostra responsable de varias mortes, que sacan á luz diversas disputas empresariais e persoais. Estamos, pois, ante unha obra de puro xénero, con varios sospeitosos, e unha trama que vai desenredándose  á par que avanza o traballo policial, con varios xiros  e meandros ó longo da trama, incluindo de regalo  algunha subtrama que axuda a darlle realismo a situación, e a mostrar en paralelo as fealdades da vida da pequena comunidade onde está ambientada. Destaca pola rigurosidade coa que trata o traballo policial, incluidos os sinsabores das pistas falsas, nunha época onde ninguén escoitara falar aínda de C.S.I., e os mecanismos de investigación eran, comparados cos de hoxe en día, bastante rudimentarios. O bo facer da escritora notase na narrativa, axil incluso nos pasaxes e explicacións máis aburridos, o uso do momento histórico para encadrar a narración, e na capacidade para dotar de vida propia as diferentes personaxes, cos seus claroscuros.

   Dende logo é unha boa lectura de praia.

Este libro recordoume a estes outros:

  • Toda a obra de Collen McCollough, da que pouco me falta por ler, pero destaco:

descarga (2)on,off , a primeira da serie que protagoniza o capitan Delmonico, e para min  a mellor, sobre todo por como se desenvolve a trama e como remata. Moi recomendable.

 

44692461“La huida de Morgan”, que narra a través da vida dun preso, as primeiras colonizacións de australia, cando Inglaterra mandou maleantes  de todo tipo ó lugar máis lonxe que encontrou, provocando o nacemento dun país moito maior que a propia Inglaterra.

macu0“El primer hombre de roma”, obra coa que inicia unha saga imprescindible para calquera que guste da  novela histórica.

 

 

 

  • descarga (1)El nombre de la rosa, de Umberto Eco. Por que se falamos de novela policíaca temos que falar desta obra, magnífica mirese como se mire.

 

Publicado en libros | Deixar un comentario

Luís, imposible facelo peor… na oposición.

  Ultimamente estamos asistindo  a unha campaña de empuxe e derribo do Partido Popular de Ribadumia contra o goberno municipal, do que formo parte como representante de Somos Ribadumia. Esto non debería ter nada de especial, a fin de contas o PP é o partido da oposición e con dúas persoas liberadas e cobrando  algo suponse que teñen que facer, se non fora polas formas que utilizan e polas cuestións coas que nos salen Luis Serantes e compañia. A formula seguida polo PP é sinxela, atacar á Deputación con todo, con razon ou sen ela, e calar cando quen nos prexudique nalgo sexa a Xunta de Galicia do Partido Popular.

   Esta maneira interesada de actuar ten a resposta política que corresponde nos espazos de debate político, como os plenos municipais, pero sobre todo co traballo diario que é o que nos define máis aló do que o PP diga de nos.

   Pero con todo, ante as últimas  declaracións do  pope local do PP, Luís Serantes, crin necesario, dende unha perspectiva particular, dirixirlle unhas verbas  en forma de carta aberta enviada ós medios.  Moito me gustaría extenderme sobre as actitudes e formas do PP local, pero dado o limitado do espazo na prensa, tiven que condensar. transcribo a carta tal cual foi enviada.

“CARTA ABERTA A LUIS SERANTES:  imposible facelo peor… na oposición.

Vexo, benquerido Luis Serantes, que ultimamente suples a Salomé Peña, non sei se colliches  xa por fin o relevo, pero tendo en conta que xa sabiamos que eras quen lle redactaba todo, polo menos agora aforramos a recadeira.

Recoméndoche que antes de opinar sobre emerxencia social pases polo concello e fales co persoal que atende ás familias máis desfavorecidas. Pola miña banda, solo che direi que estou moi orgulloso do traballo que estamos facendo. Eu, a diferencia de ti, non concibo ás familias desfavorecidas como unha clase social, os “pobres”, se non como persoas as que hai que axudar a saír adiante, e esa axuda non consiste en dar esmola.

Pero non quería falar diso, senón da penosa oposición que estades facendo. Non se pode ser máis demagóxico e interesado, e á vez facelo peor. Colliches un comentario da presidenta da Deputación que non era anuncio de nada, sacáchelo de contexto e montaches un espectáculo, con frases duras, declaracións na porta do parque de bombeiros… Dúas semanas despois, os bombeiros seguen onde estaban, se os chamamos acoden a facer o seu traballo, e nada cambiou. Non notamos ningún prexuízo.

Pero si o notamos  noutro lado, e moito. Porque mentres vos faciades o parvo no polígono, o Sergas decidiu non cubrir a falta dunha das nosas médicas, provocando o caos e a saturación do servizo. Tamén desapareceu do noso centro de saúde o pediatra, e agora as nais e os pais teñen que desprazarse a Cambados e, ademais de salvar a distancia,  compartir con outros concellos un servizo saturado.  

A  atención sanitaria no noso concello esta empeorando a pasos axigantados  gracias ó Partido Popular e o señor Feijoo, pero  como eses son “os vosos”, non facedes nada. Absolutamente nada. Deixades os vosos veciños tirados. Estando na oposición, e coas vosas posibilidades, non se pode facer peor.”

Publicado en Cousas de Ribadumia, cousas miñas | 1 comentario

cine. Han Solo.

Quen queira ir ver Han Solo debe levar varias cousas na cabeza. A primeira delas que non vai a ver a Harrison Ford. Pero si vai ver un actor facendo un gran papel, tentando clavar todo o posible ó maior gamberro da galaxia, cando inda estaba en proceso de maduración. Isto é moi importante, por que todo o mundo está a dicir que o protagonista e un erro e non me parece correcto. Fai un moi bo papel.

   Outra cousa a ter en conta é que a película se mantén moi fiel o universo creado no episodio IV.  E nese universo a historia (o guión) non ten xeito nin dereito. Non lle facia falta. A nivel de guión e historia, o episodio IV era un despropósito que facía augas por todos lados. O V e o VI case parecían dous episodios de Dallas máis que dúas películas de ciencia ficción. Pero funcionaron en todo o demais, compensando as carencias con moita imaxinación, creando todo un mundo novo, un mundo onde o ilóxico era posible, acompañado dunhas esceas xeniais e unha banda sonora que impresionaba. A saga star wars aportou unha enorme capacidade para facernos soñar, e iso poucas veces aconteceu no cine.

Han Solo é puro star wars. Polo tanto, o guión non é importante. XA. Todo o mundo quere alucinar coa “gran” historia do contrabandista. Pero todo o mundo esquece que o señor  Solo fíxose grande no episodio IV, salvándolle o cú a Luke, e que ata ese momento era un moinante. Un moinante cunha vida moi dura, que eu lin algo de toda esa  literatura creada a posteriori do éxito cinematografico gracias o maior friki de Star Wars de Ribadumia, pero un moinante ó fin e o cabo. E bastante torpe para todo o que non fora correr polo espacio adiante. Porque no esquezamos que o halcón milenario se nos presentou como un pedazo de chatarra.

  A min a película gustoume, pero en liñas xerais  pareceume algo floxa, no sentido de que as pezas encaixan mal. Quero dicir, non é que sexa un mal guión, pero abre moitas frontes e faltalle peito para facerlle fronte. E iso, como xa dixen non sería un problema se non fora que todo o demais tampouco pasa do aprobado. E inda por riba, a  banda  sonora, gran salvadora en ocasións anteriores, patina estrepitosamente. Si destacaría o traballo dos actores, que fan moito con moi pouco.

 De feito, penso que realmente o que patina é o director. Realizou mellor montaxe o becario que fixo os trailers que Ron Howard, sendo un director reputado. Por comparar, Gared Edwars, sendo un director máis floxeiro (ten no seu haber a última de Godzilla, triste presentación) fixo un gran traballo en Rogue One, converténdoa posiblemente, tempo ó tempo, na mellor desta última fornada de cine star wars.

Esta pelicula fíxome pensar nestas outras:

  • Star wars. Episodio IV: unha nova esperanza, porque é unha pelicula icónica, a pesar dos seus erros. En moitos sentidos mudou o xeito de facer cine, especialmente no referente ás montaxes sonoras, pero tamén cambiou o xeito de entendelo , devolvendonos un pouco  á  súa orixe como espectáculo. por que a razón de ser do cine é a de ofrecernos un espectáculo, algo que nos faga imaxinar e soñar.
  • Rogue one, por que desta nova fornada de peliculas, xa coa marca  da disney, é con  diferencia a mellor. Un exemplo de que se pode ser respectuoso co universo star wars e facer unha película sólida en todos os aspectos.
  • Terminator 2, porque foi o seguinte salto evolutivo, xunto a parque xurásico, en canto a efectos especiais, introducindo a creación dixital de imaxes, personaxes, etc..
  • King-kong, de Peter Jackson. Por que… por que é un peliculón.  Pero a parte disto,  anque o seguinte paso na evolución da creación dixital logo do anterior corresponde coa mastodóntica “O señor dos aneis”, esta película recupera e actualiza todo o xogo de sensacións que   Merian C. Cooper y Ernest B. Schoedsack lograron no 1933 cando por primeira vez puxeron un monstro enorme nunha sala de cine, nunha época na que todo era novidade e, por añadidura,  fascinante.

Publicado en cine | Deixar un comentario

Ó redor do “Mes da Diversidade”.

   30171560_161616194531829_5372792010335198941_o - copia (2)Onte iniciamos as actividades do que demos en chamar “Mes da Diversidade”.  Ó longo de todo este xuño imos ter en Ribadumia  diferentes tipos de actividades relacionadas coa visibilización  da diversidade sexual. Unha serie de actividades moi variadas, que van dende a información no colexio e para os pais, ata  eventos máis lúdicos, fotografia, teatro, literatura, cine, música… mesmo un xantar de confraternidade.  E no medio disto, a presentación de “Gotas”, unha asociación pola diversidade social, que participa na organización xunto co concello.

   Para min toda esta axenda, todo o que se vai facer neste mes, pero sobre todo o nacemento de Gotas, ten unha importancia vital no eido social , na visibilización destes colectivos e no camiño cara a normalización e posta en valor de todo o que nos diferencia as persoas  como algo positivo, e non como unha lacra. E gustaríame compartir con vos unhas reflexións relativas a todo isto, que me afecta moi persoalmente, pois puxen moitísima ilusión e moito empeño nesta cuestión.

  A primeira,  o cambio que supón, a nivel social e a nivel político, pasar de non ter nin unha triste bandeira multicolor no Concello a organizar todo un mes de actividades. Reflexionade por favor sobre iso.

   A segunda, un agradecemento. Cando lle propuxen a Santi, o educador familiar, por primeira vez “facer algo” con motivo do Día do Orgullo, miroume con cara rara. Rarísima máis ben, reflexando o mesmo pensamento que unha persoa de confianza me expresou en alto: “a ver, que isto é Ribadumia”. Pois precisamente por iso. Logo  fomos traballando a cousa, dándolle voltas durante meses e buscándolle o xeito. Dixen fomos traballando, pero debo dicir que sobre todo  o que currou foi Santi. E isto é moi importante, por que para comezar este home non ten entre as súas obrigas laborais nada do que está facendo con este tema, e sen embargo tomouno moi en serio e está realizando un traballo enorme, e notase que con moita ilusión. O meu agradecemento non se pode medir.

   A  terceira, unha alegría. Porque no medio de todo isto un bo día tiven coñecemento de que había un grupo de persoas que querían crear unha asociación, de nome “Gotas” que eles denominan “pola diversidade social”. Contarán con todo o noso apoio. Ademais encántame o nome, e encántame esta denominación, totalmente inclusiva. Que nun concello rural naza unha entidade destas características, ademais única (quero pensar que solo de momento)  na comarca,  ten unha importancia social enorme. Tremenda. E que se sumaran con esa ilusión e forza a todo  isto, convertindose na outra pata imprescindible para que saía adiante, para min é unha satisfacción enorme.

  A cuarta, o apoio que estamos tendo. Por que a ilusión que Santi e a xente de Gotas lle puxeron ó tema, contaxiouse, e iso notase.  Nótase no apoio mostrado por outros colectivos, ou por negocios privados como O Encontro ou A da Conda, que van dispoñer, ademais de moi boa gana, o seu espazo para algunha das actividades; nótase na xente de aquí e de acolá que se esta interesando, nas persoas, moitas,  que van participar dalgún xeito e facer posible que isto funcione…

   A  quinta, a necesidade que había de algo así. Por moitos motivos. Por que non podemos como sociedade seguir vivindo no medievo, mirando de esguello ás persoas que sexan diferentes a nos, nin desprezalas socialmente obrigandoas a vivir dentro dun ropeiro, por exemplo. E xa non entro a falar da falta de dereitos nin noutras cuestións, para non envelenarme nin alargarme con isto.

  E remato. Anímovos a participar nas actividades deste mes. Todas son interesantes, unhas máis formais, faranvos pensar en moitas cousas, e outras máis lúdicas e festivas, coas que vos divertiredes, que tamén está ben, e ademais tamén vos farán pensar.

  Pero sobre todo, sobre todo, anímovos a participar por que creo que é necesario que mudemos moitas cousas, e este é un camiño.

30171560_161616194531829_5372792010335198941_o - copia

enlaces:

https://www.facebook.com/mesdadiversidade/

https://www.facebook.com/GOTASapds/

 

P.D. Un apunte dende o político que vive en min. Dende que chegamos o goberno, axudamos a visibilizar o maltrato de xénero, primeiro apoiando a creación de ESMAR, a primeira entidade de apoio ás vítimas da comarca, logo creando o programa “Conta Comigo” , un programa totalmente innovador, tanto na forma como no fondo, que esta creando unha rede de puntos seguros a través do comercio local e un grupo de voluntariado de apoio. Agora axudamos a visibilizar o colectivo LGTBQI+ … A pesar das criticas dalgúns, penso  que algo, mesmo diría  que moito,  estamos facendo, e  penso que estamos acertando coa liña de traballo. Para min, a política  (tamén)   é isto …

Publicado en Cousas de Ribadumia, cousas miñas | Deixar un comentario

Libros: Os fillos do lume, de Pedro Feijoo.

descarga (4)

   Pedro Feijoo váisenos, meus amigos e amigas. Parece que fuxe cara algún lado correndo máis do que lle dan as pernas.

Se non lestes o libro pero o pensades ler, mellor  entón non sigades  lendo este amaño de crítica.

    Os fillos do lume preséntase como a segunda parte da premiada “Os fillos do mar”, pero daquela boa novela, relato de aventuras de corte clásico, cuns oportunos toques de novela negra, outros aliños de novela histórica e unhas personaxes ben expostas, non queda aquí máis que o recordo, e tres personaxes, a cidade de Vigo, e os dous protagonistas, que nesta entrega aparecen deformados por un espello convexo, especialmente Simón Varela,  ó que o autor aplica o mesmo mal que Gore Bervinski (inda que nese caso a culpa seguramente sexa da Disney) ó Jack Sparrow dos Piratas caribeños, e preséntanolo como unha caricatura da mesma personaxe na novela anterior. Así, o Simón que en “Os fillos do mar” era un torpón que levaba cun humor moi de aquí a súa  habilidade para meterse en leas, bo exemplo de antiheroe,  convertese nesta nun verdadeiro imbecil, que se pasa a novela a tombos dun lado para outro, metendo a pata en todo e  sen decatarse de nada, e aportando á historia aínda menos.

   E cando xa na primeira páxina te das conta de que unha personaxe á que lle tiñas cariño perdeu toda a gracia, o resto non pode ir ben. A novela non consegue nin de lonxe o lustre da súa antecesora, e tampouco consegue que as pezas encaixen ben, nin que o Macguffin que usa  o autor como enganche para falar do que realmente lle interesa, que é a (verdadeira) historia da reconquista de Vigo, resulte minimamente crible.  Iso por non falar de certas cuestións, que ademais de mal resoltas,  directamente sobran na historia.

   Pero non todo son desgracias. Pedro Feijoo é un escritor áxil e con talento, como tamén o é Verbinski, e como coas peliculas do director, se obviamos certos ticks absurdos, podemos pasar unha boa tarde de praia con esta novela. Ademais detras da obra, guste ou non, notase un traballo de documentación intenso, e moitas horas de patear rúa. Aporta unha boa e completa visión  sobre o episodio da reconquista, algo que sempre se agradece, máis @s que somos afeccionados á historia,  e unha visita guiada pola cidade olívica e por algúns recunchos e institucións dela  que xa podía tomar exemplo o alcalde dos dinosetos.

   Esta novela fíxome pensar nestas outras:

  • Todas as novelas anteriores que leín do mesmo escritor. Os fillos do mar , unha obra moi boa mirese como se mire. A memoria da choiva tamen está bastante ben. Pero Morena, perigosa e románica  por desgracia xa apunta a perda da brúxula que parece confirmarse con Os fillos do lume. Agardemos que todo fora unha mala fase creativa desas que teñen os autores,  e que  xa rematara.
Publicado en libros | Deixar un comentario

Cine. Un lugar tranquilo

Krasinski sábese o “manual de como ser un bo director sen meterse en lios” de memoria. Esta película, na que ademais de enchufar a súa muller como actriz protagonista, dirixe, actua e participa no guión, pareceume un correctísimo exercicio de cine de xénero. E esta é a sensación que tiven cando recordei a pelicula esta mañá: obra de manual categorizada no xénero de terror, co toque xusto de orixinalidade para que resulte chamativa.

Pero iso foi esta mañá, onte cando saín do cine a sensación era de haber visto e gozado dunha moi boa película, onde o bicho era case o de menos, un simple mal necesario para xustificar todo o demais. Por que esta película fala de outras cousas: da necesidade de adaptarse os cambios que a vida nos trae, por exemplo. Ou da dor da perda, do sentimento de culpa e do perdón. Nada novo no cine tampouco. Pero na ambientación da historia, e en como fala destas cousas, é onde Krasinski se gana os méritos.

Vaiamos por partes. A montaxe sonora é moi boa; unha xenialidade en si mesma, logra que entremos na película de cheo, e que pasemos agobio. Pero sería inxusto decir que ese é o único merito da película. O escenario para min resultou igual de logrado. Case toda a acción transcorre nunha granxa (e con isto non vos conto nada). A gracia é que, do mesmo xeito que por exemplo en “Alien”, o espazo físico está moi limitado, pero tamén compartimentado, permitindo así a división da historia e que haxa varios planos de acción. E isto tampouco é novo. Pero notase un esforzado traballo de ambientación, moi atento cos detalles, logrando que todo sexa máis realista e creible, e iso xa é máis raro de ver.

   Outras dúas patas importantes nesta película son o traballo dos protagonistas e a propia historia. Aquí seguramente están as debilidades da obra, pero esas posibles carencias están moi ben cubertas polo propio guión, que fai trampas ó solitario plantexando unha historia chea de incognitas, pero sen demasiados xiros e bastante predecible, e limitando o traballo dos actores coa propia dinámica da historia. E por todo isto precisamente funciona.

Eu diria que é unha boa pelicula no seu conxunto, pero resulta evidente que se sacásemos ou modificasemos algunha das partes desta historia, o resultado seria pésimo. Por outra banda, a obra podería ser algo mellor se cando se traballou o guíón se quixera escapar dalgún dos lugares seguros. Tampouco estaría de máis, dado que falamos dunha historia de terror, algo máis de deso mesmo, pero que conste que medo non, pero tensión hai abondo. En calquera caso eu son dos que pensan que unha historia coñecida pero ben contada, é moito mellor que unha historia moi orixinal pero mal desenvolta.

Esta película levoume a pensar nestas outras:

  • Alien, o oitavo pasaxeiro, de Ridley Scott , por que é un clásico inevitable do cine de terror na categoria de “con bicho cabreado”, e tamén un exemplo de como, atendendo ben os detalles, se pode facer moi bo cine cun guión de catro liñas.
  • The Descent, de Neill Marshall, por que é outro xenial exercicio de ambientación, que consegue levarte pouco a pouco ó seu terreo. Esta película vívela como se estiveras dentro da propia cova cas protagonistas. Que canguelo pasei.
Publicado en cine | Deixar un comentario

Un pouco de respecto, por favor.

 Esta semana pasada, Salomé Peña e o seu partido sairon na prensa elevando o ton de voz a conta dunha cuestión de carácter urbanístico, inda que o que realmente lles fastidiou foi que lles afeáramos a súa falta de palabra. O asunto non tería maior relevancia, a fin de contas o PP local leva tres anos de pataleta en pataleta sen asumir o seu lugar na oposición, se non fora por que para tapar a súa falta de argumentos, Salomé e compañia recurriron o insulto, neste caso contra a miña persoa.

   E isto si que xa cansa un pouco. Xa cansa ver como para facer política algunhas persoas se dedican ó insulto, sexa de xeito directo ou as agachadas, xa cansa ver como non importa reventar calquera cousa ben feita solo por que “os seus” non levan a batuta. Xa cansa tanta política de baratillo.   E xa cansa que uns poucos e unhas poucas se pensen que os demais somos parvos…

   Ó final, logo de falalo coas xentes de Somos Ribadumia, emitimos un comunicado como forza política, que podedes leer aquí, pero considerei tamén que, dado o personal do ataque, era preciso unha resposta pola miña parte. Esa resposta, inda que podería, e quizais debería,  ser máis  extensa, quedou concretada nun breve artigo de opinión enviado onte á prensa, e que vos reproduzo aquí abaixo.

  En política a educación é importante. Benquerida Salomé Peña, “tonto útil “ podería ser unha boa definición para unha persoa designada a dedo para ocupar un cargo, circunstancia á que efectivamente en Ribadumia xa estamos moi acostumados, concretamente dende o ano 2001, e mesmo antes, cando un alcalde do teu partido colocou un “tonto útil” en postos da deputación. O mesmo “tonto útil” que despois mordería a man que lle deu de comer e te colocaría a ti a dedo na alcaldía. Polo que comprendo que ti estarás moi afeita a ese tipo de circunstancias, e de funcionamentos dentro do teu partido.

   Claro que o entendo. Pero non me confundas a min contigo. Porque afortunadamente non todos somos iguais. E menos en canto ós funcionamentos políticos. Tamén che agradecería que respectaras á forza política á que eu represento, Somos Ribadumia, e recordaras, antes de facer certas afirmacións, que ti non es alcaldesa por un motivo: a maioría das nosas veciñas e veciños non te quería na alcaldía. Asúmeo.

   Aínda así, todas as persoas que vos apoiaron nas eleccións merecen que as respectes. Entendo que non esteas acostumada a estar sentada na cadeira de enfronte, e que o teu guía espiritual, o señor Serantes, tampouco estará moi acostumado ó traballo da oposición. Ou ó traballo político en xeral, se temos que atender o que vemos nos plenos municipais. Pero con actitudes como as que estás tendo so consegues que a imaxe das políticas e dos políticos desmellore, polo que outra vez, e desexo  que sexa a última,  pídoche que antes de asinar os comunicados, escritos ou mocións que outros che redactan, leas ben os contidos, porque nestes últimos meses estás conseguindo que creamos que es unha maleducada e que non tes respecto ningún polas persoas, sexan políticos da competencia, sexan veciños e veciñas de  á pé.

  Es, ou deberías ser, a líder da oposición. A túa misión é propor alternativas e solucións ós problemas, e buscar acordos con quen goberna para solucionar as cuestións que van xurdindo, ou avanzar na mellora da vida no noso concello. Por que niso consiste a política, non en buscar conflitos interesados, nin en ir por aí insultando. Asume por fin o teu rol, Salomé Peña, e ponte a  traballar, que xa son horas.

10/03/2018.

Publicado en Cousas de Ribadumia | Deixar un comentario