Carta aberta a Pilar Martínez.

    Ben querida Pilar. Neste último pleno non puiden evitar notar que facías un enorme esforzo por gabar a labor das traballadoras do Concello. Que si levaban meses traballando nunha norma, que se dedicaran moitas horas… Antes de nada debo dicir que eu estou completamente de acordo contigo: as persoas que traballan no concello de Ribadumia fan un enorme traballo, que vai máis aló do que figura nos contratos.

Pero tanto mel pola túa parte no pleno lévame a plantexarme unha serie de preguntas, sobre todo no relativo ao persoal laboral. Se tan importantes son porque dedicaches anos a buscar a maneira de despedir ou desmellorar as condicións laborais dunha boa parte dese persoal por ser “colocadas por Salomé”? Se tan ben fan o seu traballo  porque non lle subes o salario a ese persoal que ten uns salarios dos máis baixos da comarca? Porque pretendías -e inda pretendes- levar a pleno unha RPT escravista? Porque lanzas ameazas veladas -ou non tanto- cando non che ríen as gracias? Porque tratas ao persoal como se foran criadas e criados ao servizo do goberno facéndoos traballar “voluntariamente” e durante xornadas longuísimas os festivos ou cando hai eventos? Porque favoreces a uns e castigas a outros? Se non dan feito todo o traballo que teñen, porque non contratas máis persoal? Porque permites que as horas extras se disparen ata o infinito? Porque intentas no xulgado limitarlle a unha traballadora o seu dereito a unha pensión digna?

Eu podo dicir con total tranquilidade que durante catro anos cortei todos os  teus intentos de despedir persoal, cando non a propia lei, e evitei que se levara a pleno a vosa proposta de RPT, que era totalmente escravista e reducía aos profesionais a simples criados, ou que defendo dende fai anos unha revisión salarial e melloras organizativas que son necesarias;  tamén podo dicir que, a diferencia vosa, a min ninguén me acusou de entrampar unhas eleccións sindicais. Eu, en resumo, podo dicir que si defendo o traballo dos homes e das mulleres que son as que sacan ao noso concello adiante. Podo, pero fago por non dicilo, por que o primeiro é o respecto, mentres que ti tes a cara dura de usar a esas persoas como arma arroxadiza ou como escudo, segundo che conveña, nos plenos municipais.

O colmo foi que xusto neste pleno, quixen defender unha moción para mellorar as condicións das persoas que traballan nas dependencias municipais e tanto ti como o resto do teu partido bloqueachedes o asunto. Bonita maneira de agradecerlle o seu traballo. Por favor, deixa de utilizar a esas persoas ao teu antollo e como recurso ante a falta de argumentos. Queda feo.

Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario

Para isto sacamos a Salomé?

   Cando pasei á política activa, fíxeno nun concello gobernado por un PP sen proxecto de nada e que actuaba da peor maneira posible: trato discriminatorio coa veciñanza, mesmo coas traballadoras municipais, con trabas e ameazas veladas  aos que non eran “dos deles”, tamén con certos colectivos, asociacións e clubs deportivos, e con favoritismos evidentes con outros. Abusos de poder, despilfarro de fondos públicos, falta absoluta de transparencia, contratos a dedo,  unha xestión penosa do público, e un longo etc que se tapaba con formigón, asfaltados e campos de fútbol. Con todo, o que máis penalizou na súa última etapa ao goberno de Salomé Peña e Rafael Louzán foi a soberbia, ese mirar por enriba do ombreiro, crerse intocables e co don divino de facer e desfacer ao seu antollo.

   No 2015 puxemos fin a ese período negro do noso concello, e abrimos as portas e ventás da casa consistorial para que entrara unha nova maneira de xestionar, aproveitar os recursos, tratar as entidades con igualdade e equidade, promover políticas de emprego,  sociais, promoción cultural, deportiva, apoio ao comercio local, transparencia, comunicación e algo moi importante: un trato igualitario con todas as persoas, absolutamente todas. Porén, non viviamos enganados, en Somos Ribadumia sabíamos que había un risco e que sen o noso control Ribadumia volvería da man de David Castro e os Independientes aos peores  tempos do PP.

   Chegou un ano de maioría absoluta para darnos a razón. Este último pleno foi o exemplo. Nel evidenciouse a realidade do goberno de IR: trato discriminatorio cara unhas entidades, de favor cara outras, xestión partidista dos recursos, instalacións defectuosas, servizos mermados, falta de proxecto político e social, improvisación continuada, falta de transparencia e, como colofón, ataques a determinadas persoas, nalgún caso traballadoras do concello. E xa volvemos a ter Ribadumia dividida en dúas metades, os “deles” e os “outros”. Neste caso a diferencia é que non está a Deputación para tapar o desastre, pero a maioría absoluta cega ao noso alcalde e aos seus acólitos que, como no seu momento os do PP, xa se creen por enriba dos demais.

Facía falla sacar a Salomé para acabar volvendo ao punto de partida? Si, as melloras logradas entre o 2015 e o 2019 ben que o xustifican. Pero como di o refrán , non hai peor astilla que a do mesmo pau. E agora, como daquela, haberá que traballar para  baixar a esta xente do altar da maioría absoluta.

Publicado en Cousas de Ribadumia | 1 comentario

Baixar dos 5000 veciños, obxectivo de David Castro.

nc2ba-habitantes

É que non se me ocorre outro motivo. Solo pode ser iso, que David Castro, o alcalde sen competencias, teña como obxectivo que Ribadumia baixe dos 5.000 habitantes.

  Logo de gastar case corenta mil euros no parque infantil da escola de Lois, resulta que o goberno local NON apoia a campaña do CRA e da súa ANPA para lograr o mínimo de matriculas para evitar o seu peche, dálle as costas por  completo e, mentres outros concellos como Meis se mobilizan, o noso alcalde cala;  e por suposto ignora as nosas propostas para complementar as escolas unitarias cos mesmos servizos que ten a de Barrantes.

  A falta de apoio ao CRA non é única pista de que o alcalde quere unha baixada de categoría como municipio. O desinterese polo colexio de Barrantes ou polos problemas do centro de saúde son outra proba manifesta. E hai máis. O concello está paralizado, sen medidas de ningún tipo para loitar contra a baixada de veciños. Mentres en concellos como Cambados atraen a empresas que xeran emprego, en Ribadumia non se move unha uña por recuperar os terreos do polígono baleiros, nin por facilitar a instalación de empresas, non falemos xa de apoiar ao agro. Na lexislatura anterior logramos que se aprobara un plan de apoio á contratación e aos autónomos, unha loita que gañamos so en parte, por que o plan aprobado non era o noso se non unha chapuza da concelleira de contas que, como ela mesma predixo, fracasou. Pero era un plan, e como tal pódese rectificar e transformar nalgo útil para Ribadumia. Pero non hai vontade. Como tampouco a hai por lograr que a construción de vivenda se recupere e poder estabilizar poboación, nin por apoiar a vida no rural. Ultimamente nin sequera se coidan as instalacións municipais.

  E para colmo, en lugar de solucionar os problemas de circulación e aparcadoiro de Barrantes, chama á garda civil para que veña poñer multas, e logo inda as garda un tempo para mandalas por lotes e que o golpe sexa maior. Non imaxino mellor maneira de animar á xente a marchar vivir a outro lado.

David Castro quere que baixemos dos 5.000 habitantes, e leva trazas de conseguilo. Pero  por qué ese interese?.

Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario

A loita de poder detrás da Mancomunidade.

  Descoñezo – anque podo facerme unha idea bastante aproximada – os motivos polos que Gonzalo Durán está tan encirrado en manterse como presidente da Mancomunidade. Pero esa loita por agarrarse á presidencia deste ente estanos sorprendendo cun interesante xogo de espellos. Resulta que foi o PP de Meaño quen favoreceu que a presidencia poda cambiar de mans e pasar ao Psoe. Sen embargo, non esta sendo o PP dende outras estancias quen está axudando a Gonzalo Durán, que logo de ver cortar as barbas de seu irmán debe notar algo de desasosego, se non que quen está acudindo ao rescate de Gonzalo son os Independientes de Meaño, coa mala escusa por certo  de estar atacando ao PP local.

 Para entender isto hai que coñecer algo da historia recente da nosa comarca. O alcalde de Ribadumia, David Castro, xefe de campaña do PP de Ribadumia no 2003, estivo a piques de ser o candidato no 2015 de Independientes de Meaño, como ben tivo que recoñecer a regañadentes cando, durante unha visita do colexio fai un par de anos, un neno lle sacou o tema a colación. Este dato, ademais de demostrarnos que o que David quería por enriba de todo era ser alcalde e tanto lle daba onde, amósanos que Independientes por Ribadumia, Independientes de Meaño e outras agrupacións similares da nosa comarca, son todas ponlas da mesma árbore. Unha árbore que é filla brava doutra árbore máis gorda,  o Partido Popular.

Así que ninguén se engane, se os Independientes de Meaño e Ribadumia teñen na súa man a opción de escoller presidente, este vai ser o candidato do PP, e Gonzalo Durán aguantará algo máis. Por suposto, se a xogada de Meaño non sae ben, estes mesmos Independientes van optar por absterse, pois David Castro, que solo chega aos lugares cando xa sabe quen está presente, non vai mollarse salvo que o vexa moi claro.

 Pero a pregunta interesante é: que interese ten David Castro en que Durán sexa presidente da Mancomunidade do Salnés? A loita de poder está agochada detrás deses xogos de  espellos, e non ten que ver coa mancomunidade, máis ben co futuro do Partido Popular.

duran e david

Publicado en Cousas de Ribadumia, cousas miñas | Deixar un comentario

42.

IMG-20190530-WA0026.jpg   Imos poñernos filosóficos. Un pouco, nada máis. Non mo teñades en conta, que logo á noite e máis toda a fin de semana prometo pagar uns viños.

   Hoxe cumplo 42 anos. 42, non 4 como pensa algunha xente despistada da vida. Neste tempo vivido, pasei por moitos momentos distintos, por moitos cambios de fase, bastantes máis do que algunhas persoas poidan pensar. Agora enfróntome a outro momento, que non é un cambio, solo a volta a un punto anterior. Contra o que algunha xente cree e celebra – xente xeralmente posuída pola xenreira e a envidia contra as persoas quen fan algo – o meu retorno á empresa na que levo dende o 2001 non é un drama. Apéname deixar o traballo comezado no concello no 2015 sen continuar; por suposto que me apena, pero non me doe volver a onde están amigos e compañeiros, a un posto de traballo digno, a unha empresa exemplar.

   Este concello é agora exemplar en moitas cousas, xa vos contarei en que e porque o día 16, pero para conseguilo tivemos que picar moita pedra á calada, dentro de despachos e institucións, cos colectivos, patear moita rúa, falar con moita xente, e facelo sen case sacar fotos – quizais ese foi o noso erro, non ser bastante presumidos- . Por ese motivo estou orgulloso, moi orgulloso. Por que con independencia do resultado nas urnas, nós fixemos o que tiñamos que facer. Nós, cumprimos. Poren, dame moita pena e tristeza, así como certo sentir de impotencia, terlle fallado a compañeiros e compañeiras que o deron todo ao meu lado, no sentido de non ter sido capaz dende a miña posición de facer ver a importancia de Somos Ribadumia no concello, ou do traballo que fixemos.

   Quero deixar constancia do meu orgullo por ter traballado con eles e elas estes anos, e de seguilo facendo, por que son as persoas máis axeitadas deste concello para facer política, por ganas, por compromiso, por honradez. Somos Ribadumia segue sendo para min, e penso que para moita xente, a forza que neste concello ten máis nivel político, e a única que pon no centro da acción política as persoas e, polo tanto, moi necesaria.

   Outros, para conseguir convencer de que eran os bos, ante a falta de traballo político mais aló de poñer tubos e farolas, ou de capacidade para explicar algunhas cousas, mesmo as que fixeron ben, tiveron que traballar en falso, mentindo en todas partes, poñendo a terceiras persoas a contar bulos, a insultar, creando falsos perfís nas redes, atacarme no persoal … E por desgracia as consecuencias non as paguei eu, que nunca me deixei amedrentar nin influír por esas caralladas, se non o meu entorno. E iso si que me fastidia. Dende que estou na política activa, especialmente nestes últimos catro anos, persoas moi cércanas a min tiveron que escoitar enormes mentiras sobre a miña persoa, ataques que solo buscaban ferir, facer dano onde podía doer, nalgún caso en momentos difíciles -algo que non esquecerei – e ademais facelo de xeito gratuito, solo para buscar debilitarme a min a través da xente que me era próxima e moi querida … e todo por gañar unha pequena cota de poder baleiro.

   A todas esas persoas, mulleres e homes que me sodes próximos, mesmo na distancia dos quilómetros e do tempo, á miña familia, amigos, veciños e veciñas … pídovos perdón. Non teño poder sobre o que outras persoas digan ou fagan, e nada do que eu faga ou diga mudará iso, pero para min é importante que saibades que son moi consciente do dano feito, de que me provoca moita vergoña. Pido perdon por todo isto e porque se nos rendimos, se o deixamos todo, eles ganan, e como de momento eu sigo sendo bastante terco, vamos ter que seguir aguantando.

   Por iso douvos as gracias, pois a pesar dos esforzos desa xente tola, vos seguides aí. Eu sempre digo que a miña forza está na xente que me acompaña na miña viaxe vital. Nestes días quedou demostrado.

   E pídovos tamén confianza no tempo. As verbas, por moi feas que sexan non matan, pero poden volverse veleno na boca de quen as pronuncia, pois o tempo ao final, inda que as veces tarde, sempre pon a cada quen no seu lugar.

   Hoxe cumplo 42 anos. Estou orgulloso de todos eles, do feito ben e do feito mal, que cando menos valeume para aprender importantes leccións na vida. Estou orgulloso de estar estes últimos catro anos no goberno do meu concello, e de axudar co meu traballo a construir un lugar mellor no que vivir e facer a vida de moitas persoas máis fácil, tamén a saír de pozos escuros. Agora tócame volver a un punto anterior, e anque triste polo que deixo sen rematar, e polo inxusto que é para moitos compañeiros e compañeiras, volvo coa conciencia tranquila e a cabeza ben alta.

   Na man de outros quedará pronto seguir ese traballo, avanzar ou retroceder. Teñamos esperanza, e en calquera caso, Somos Ribadumia e eu mesmo, se así o deciden as miñas compañeiras e compañeiros, mentres a vida non me diga que debo cambiar de fase, imos estar atentos, e imos seguir traballando para que o noso concello sexa ese lugar do que presumir, esa Ribadumia das persoas que soñamos. Isto inda vai dar moitas voltas, e nos temos todo o necesario para defender a construción dun concello mellor, as persoas, as ideas, os proxectos, e sobre todo, as ganas e vontade para facelo.

   Asinado: Enrique Oubiña, voceiro de Somos Ribadumia, hoxe orgulloso tenente de alcalde, concelleiro de obras, vías ,urbanismo, terceira idade, sanidade e servizos sociais, e pronto orgulloso técnico de ascensores.

P.D. Se chegastes ata aquí, ben merecido tedes que vos convide a un viño na mellor festa de todo o salnés e parte do estranxeiro.

Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario

Non chega con andar de paseo .

   Esta semana miramos na prensa a nova de que o candidato local do Partido Popular, foi de visita a xunto o Conselleiro de Medio Rural. Parece ser que foi alá a contarlle o que o Conselleiro xa sabe, que o proceso de concentración parcelaria  de Lois- Montes de Ribadumia vai moi lento. Ata aquí todo normal. Tamén foi bastante normal, para a nosa desgracia,  a resposta que recibiu o señor Vázquez, que ven a ser a que outros recibiron antes e volveran recibir, e que se resume nunha celebre frase do señor Aznar: “estamos trabajando en ello”. Ou sexa: todo sigue e vai seguir igual.

   O PP local insiste en querer facerse o interesante, e tenta aparentar que é a vía para solventar as nosas problemáticas pero, como no caso dos problemas do noso centro de saúde cando a antecesora do señor Vázquez foi correndo a facerse unha foto co xerente do EOXI do Salnés-Pontevedra,  obvia o máis evidente, que é aportar as solucións aos problemas.

    Benquerido Martín, non chega con ir de paseo e facerse unha foto chula nun despacho. Hai que solucionar.

  E a realidade é que vos, que presumides de ter o apoio do voso partido, resulta que conseguides a foto e moita boa predisposición, pero ningunha solución. Pois para iso non nos facedes falta, e sería bo que se non sodes capaces de lograr resultados, cando menos non fixerades perder o tempo á xente e que deixarades de mentir,  enganar e asumir compromisos que non podedes cumprir.

   Tamén podiades ser políticos competentes, mostrar algo de interese real polos problemas da nosa veciñanza, e asumir que este tipo de cuestións solo se solucionan sumando forzas, e exercendo presión conxunta. Seguramente se en lugar de pasear e facer fotos pola vosa conta, optarades por traballar en conxunto con outras forzas, entre todos poderiamos conseguir bastante máis. Neste aspecto, a miña porta sempre estivo e estará aberta.

Publicado en Cousas de Ribadumia | Deixar un comentario

O futuro está nas aulas.

one-against-all-1744093__340   Non podemos pensar en lograr unha igualdade real entre persoas, entre homes e mulleres, entre persoas con distinto ton de pel ou distinta orientación sexual, relixión ou procedencia social, se non educamos nestes valores ás nenas e aos nenos.

   Poren, dende o goberno local  podíamos agarrarnos  á máxima de que a educación é cousa de pais e de mestres, e de que dentro do colexio as competencias son de Educación. Podíamos deixar pasar a lexislatura e limitarnos ó típico, poñer farolas, asfaltar, un murete por aquí, unhas beirarúas por alá, esas cousas necesarias que todos os gobernos fan, que mesmo poden dar algún voto, pero que nin supoñen un compromiso coa nosa sociedade nin axudan a facer deste mundo un lugar mellor.

Eu non viñen á política para iso, e Somos Ribadumia tampouco naceu para iso. No noso ADN hai un fondo compromiso social que  inclúe pensar no futuro.

Así que se queríamos avanzar na igualdade das persoas, non podiamos quedarnos nos discursos das datas sinaladas e na zona de confort político. Os homes que o día de mañá van matar as súas parellas son hoxe nenos inocentes que se están formando como persoas, e é agora cando se lle deben inculcar os valores correctos. E o mesmo podemos dicir dos homofobos do futuro, ou de todas as outras intolerancias .

  Por iso tiñamos claro que o futuro o tiñamos que traballar agora, e involucrarnos dende o goberno, e  pasamos á acción, primeiro  analizando cal era a situación. E vimos que non había ningunha coordinación entre o colexio  e servizos sociais, o cal facía difícil detectar e solucionar moitos problemas, que moitas veces teñen a orixe nunha situación familiar concreta. E vimos que había cuestións que se nos estaban escapando a uns e a outros, e remataban con pais e nais acudindo cos seus fillos  a servizos sociais por algún problema no colexio. Tres ou catro casos cada curso.

 E actuamos. E agora, tres anos despois, podemos dicir que o traballo feito, as xornadas sobre igualdade, as charlas, as actividades de concienciación, a coordinación fluída entre o colexio e os servizos sociais do concello… todo iso funcionou e logramos obxectivos. Levamos dous cursos sen apenas problemas, e os que hai soluciónanse en tempo e forma, o cal favorece a nenos e familias. E estamos axudando a formar en igualdade a nenos e nenas, asentando o futuro.

Estou orgulloso do logrado, pero tamén agradecido, a nais e pais, ANPA,  á dirección e ó profesorado do colexio, ó persoal do concello, a asociacións diversas que nos axudan. E ós nenos. Sobre todo a eles, que son os que nos van salvar.

Publicado en Cousas de Ribadumia, cousas miñas | Deixar un comentario

Cine: Cristal (GLASS) de M. Night Shyamalan.

Antes de nada, se inda non fochedes ver “Cristal“, xa estades tardando. Sobre todo porque para podela disfrutar por completo conven acudir con certa ignorancia do que acontece nela. Esa maravillosa ignorancia tan difícil de manter nos tempos de hoxe, cheos de xente con internet e ánimo de fastidiarlle as películas, e os libros, e a vida, ó resto.

Con Cristal, Shyamalan pecha unha triloxía, elaborada co mundo do cómic como eixe central, que nacera no ano 2000 con “El protegido”, e cuxas dúas continuacións quedaron despois no caixón ata que o homiño deu saído do mal burato no que se meteu, aceptando películas de encargo e cambios forzados de guión, no 2015 con “La visita”, película coa que se reivindicou como director de alto nivel e moito oficio, e que lle permitiu afrontar “Múltiple“, e agora “Cristal”. Conven decir que esta triloxía non adapta ningún cómic, se non que lle rende unha fonda homenaxe a esta forma de expresión, que é arte, e coa que o cine ten unha gran débeda.

Como peche dunha triloxía, conven ter visionado as dúas partes anteriores, e neste caso recentemente a poder ser, para así captar a película na súa totalidade. E inda así, Cristal, como varias das peliculas deste director, require e admite comodamente varias visualizacións.

Sen entrar a facer spoiler, se en El protegido asistíamos ó nacemento do superheroe, da man da súa némesis, e en Múltiple presenciabamos flipando a aparición dun malvado impresionante, nesta terceira parte as tres personaxes deben facer fronte a súa propia realidade e o seu encaixe no mundo, axudadas por unha psiquiatra.

Todo o bo desta cinta está nos detalles. A mín encantoume por moitos motivos: a estrutura do guión, o desenvolvemento da trama e o encaixe das diferentes historias, os xiros calculados, o traballo dos actores que é espectacular, unha montaxe xenial, a fotografia, que crea unha atmósfera incomoda ata nos exteriores, e incluso a banda sonora, anque neste aspecto hai que decir que West Dylan Thordson, que pon música a esta e a anterior Múltiple, non é James Newton Howard, con quen o director traballou en El protegido e notase, tanto que na película a pesar do bo traballo feito hai unha notable diferencia nos acompañamentos musicais entre as partes onde aparecen os protagonistas de El protegido, onde se recupera o acompañamento musical desa película, e as outras.

Con todo, o máis reseñable, dende o meu punto de vista, é o formato de cómic, común as tres partes da triloxía, que dan fe do bo traballo de fotografia e de dirección, e que provoca que cando esteamos vendo a película alguns enfoques e encadres se nos fagan algo estraños. Quizais non pareza importante, ou alguén pense que é unha rareza do director, pero está todo moi calculado, e todos eses encadres raros, dende angulos incomodos, os desenfoques, os xogos coa luz, as diferentes cores que definen os protaguistas e os escenarios, esas imaxes que son pura viñeta … todo iso son recursos de comic aplicados ó cine para conseguir que miremos a donde o director quere que miremos, e transmitirnos sensacións sen que o notemos de xeito consciente, e así meternos e manternos na película … e hai que decir que funciona e que é unha xenialidade.

O que non ten esta película son grandes doses de espectáculo, explosións e ruido vario, algo que non é o habitual nestes últimos anos no cine de superheroes. Sen embargo, é unha peli de superheroes pero, como acontecía en whatchmen, todo o concepto de superheroe está moito máis normalizado, conseguindo que a historia, de principio a final, resulte moito mais realista, creible e asimilable.

Con esta película un non puido evitar pensar en outras obras interesantes:

  • whatchmen, Shyamalan é moi bo director, e recolleu como ninguen as contradicións humanas reflectidas nos denominados superheroes, pero o mellor director adaptando novelas gráficas e sen dúbida Zack Snyder, como demostra tanto nesta obra, ou como en
  • 300. que aportou unha maneira de coreografiar, rodar e montar esceas que fixo escola, ou en
  • “El hombre de acero”, onde Snyder reconstruiu a Superman con acerto; un peliculón, pero despois non foi capaz de manter o nivel, e maltratou a franquicia, que non volveu levantar cabeza ata Acuaman.

Pero no que máis me fixo pensar Cristal foi noutra pelicula de Shyamalan:

  • La joven del agua, incomprendida pola súa particular proposta e por que, por algún motivo extraño as produtoras empeñanse en vender as pelis deste director como se todas foran O sexto sentido,. A min pareceume un peliculón.

E un bonus track, por que esta película usa un recurso para marcar o ritmo das esceas, que me levou de cabeza a varias películas do xenial Cristopher Nolan, :

  • dunkerque, exercicio de cine espectacular, cun guion de tres liñas.
Publicado en cine | Deixar un comentario