Non son o PSOE ou SOMOS, son Gonzalo Durán  e o PP.

   “Novamente asistimos a unha  controversia desas que o señor Durán tanto lle gusta crear para ocultar as súas incapacidades. Desta volta armouna á conta da rede de transporte público recortada  no seu día polo Partido Popular e sobre  a que agora a Consellería de Infraestruturas é incapaz de actuar dun xeito efectivo. Un inciso. Quizais, se a señora Ethel Vazquez e o señor Ignacio Maestro escoitaran á xente do común e aos concellos, en lugar de atender aos intereses particulares do  señor Raúl Lopez, as cousas irían doutra maneira. Non é así, e cada día xorde unha problemática co transporte público nunha comarca diferente, mentres no Salnés seguimos igual de mal que antes, solo que con Gonzalo Duran  dando a nota.

     No Salnés temos moitas particularidades que neste asunto deben terse en conta. Non temos unha rede interurbana de bus  que conecte axeitadamente e con boas frecuencias os principais núcleos, así como cos centros educativos e administrativos; hai concellos cuxo hospital de referencia é o do Salnés, pero outros téñeno en Pontevedra; nin uns nin outros teñen boas conexións e algúns como Ribadumia teñen conexións co hospital que non se corresponde;  a única estación de tren esta nun extremo da comarca, e sen axeitadas  comunicacións por bus co resto.  Un presidente da mancomunidade responsable tería en conta todo isto e todo o que non poño aquí por non ocupar espazo, que é moito, e sentaríase a falar co resto de forzas políticas e alcaldes…

   Pero nós tristemente temos ó señor Durán, en funcións  gracias no seu momento á ineptitude do PSOE para botalo.  Por iso sorprende que no canto de mostrarse agradecido coa señora Tania García, cargue contra ela e contra o PSOE desviando a atención – co conto infantil ese de “el PSOE nos roba”- da realidade de que  o Salnés vai ser, outra vez, ninguneado pola Xunta de Galicia.

    Pero non será culpa do PSOE. A súa proposta é incompleta, e mellorable, pero nada máis. A culpa  será  do señor Durán, moi capacitado para andar de paseo e de compras pola comarca  e para  facer negocios con eses amigos rusos seus e do seu colega Tourís, pero  totalmente incapaz de exercer correctamente o seu cargo, e consensuar cos representantes municipais e políticos un plan completo, ben elaborado e legal, que propoñerlle á Consellería de Infraestruturas. A culpa é toda súa , que chama experiencia a poñer unha furgoneta dando voltas polo Concello,  algo moi distinto a ter un plan de transporte comarcal que atenda as diversas necesidades dos concellos. A culpa non é dos concelleiros de SOMOS, que propoñemos que a mancomunidade traballe nun plantexamento que solucione problemas en lugar de causalos, e que todas as persoas do Salnés teñan os mesmos beneficios e importantes descontos que o PP vai dar a concellos como Pontevedra, Vigo, Redondela, Poio ou Sanxenxo, entre outros. 

   Non, os únicos responsables deste desastre son o señor Duran  e o Partido Popular.”

  Este artigo foi enviado á prensa en relación coa controversia na que se meteron Gonzalo Durán e o Psoe de Vilagarcia en relación ó transporte urbano no Salnés, que está en proceso de modificación co gaio do remate das concesións das liñas de buses o ano próximo. Dende Somos Ribadumia xa espuxemos, xunto as outras plataformas municipalistas do Salnés a nosa postura, que se resume en : dialogo e consenso a nivel comarcal,  e defensa ante a Xunta de Galicia dos dereitos da nosa veciñanza en cuestión de organización de rutas, conexións e beneficios económicos. E Durán que se deixe d e películas. Está moi ben  que en Pontevedra os menores de 19 anos non vaian pagar  pagar bus e o resto vaia ter descontos de ata o 80%, pero no Salnés, que somos máis de 100.000 habitantes,  temos dereito os mesmos beneficios, ademasi de a unha rede  de transporte público eficaz. O que non pode pasar é que inda por riba de non facer nada o dereito, a Xunta  nos deixe aos concellos a responsabilidade de buscar solucións, cando lles corresponde a eles. E o que tampouco pode ser, é que Gonzalo Durán queira  tapar as incompetencias propias e da Xunta montando un circo e cargandolle o morto os de Vilagarcia.

 Como remate deixovos unha foto feita polo Concello de Valencia para explicar a problemática do uso excesivo de vehiculos e a importancia do transporte público, en termos económicos, de movilidade,  e medioambientais. A foto son en realidade dúas. A man esquerda temos unha vía ocupada por coches particulares, e a man dereita temos a mesma vía, ocupada por un único bus, suficiente para transportar a todas as persoas que ocupaban os coches da esquerda. Unha imaxe que vale máis que mil palabras.

mouress--644x362

Publicado en Cousas de Ribadumia, cousas miñas, politica xeral | Deixar un comentario

Viaxes: pola ribeira do Dordoña en autocaravana

  Este ano (por fin!!)  puiden realizar  unha viaxe en autocaravana, aproveitando uns pouquiños días que me conseguín coller a finais de agosto. Anque a viaxe incluiu pasar por moitos lugares, como Cantabria, Euskadi, Burdeos, norte de Burgos ou Asturias, vou centrar este artigo na parte de  tres días pasados  na Dordoña, antigamente provincia  do Perigord, unha zona de Francia pouco saturada de turistas, pero moi rica en historia, gastronomía, paisaxes… Vou  repasando a viaxe día a día, e cara ó final do artigo incluo uns apuntes sobre a organización da viaxe, custes, etc…

mapa viaxe dordoña

Dia 1: de  Saint-Émilion a beynac-et-cazenac.

   A provincia da Dordoña toma o seu nome do río que a percorre a través dunha paisaxe kárstica que deixa estampas espectaculares, con castelos e vilas medievais de conto.

  A primeira parada, logo de facer noite en Burdeos, foi Saint-Émilión, unha vila nada a partir dunha comunidade relixiosa, rodeada de viñedos e cargada de historia. Esta vila, cuxo desenvolvemento se debeu, non ó viño, se non a extracción de pedra para a construción, motivo polo cal toda a zona é unha sucesión de covas, boas  para o viño e para os champiñóns, conta entre as súas rúas estreitas con varias peculiaridades, como a igrexa monolítica excavada na pedra no seculo XII ou o claustro dos cordeliers (franciscanos) que foi claustro e mercado á vez, e a través de cuxa capilla se accede á bodega, excavada vinte metros mais abaixo e onde se elaboran viños “cremant”, ou sexa, espumosos.

SONY DSC

   Logo de percorrer as rúas de Saint- Emilión, fotografiar torres, lavadoiros e rúas, tomar un cafe admirando as vistas da vila e un  viño nun ambiente máis monacal, tocou seguir camiño seguindo o curso ascendente do Dordoña. Despois de comer nunha pequena zona de esparcemento habilitada para autocaravanas nunha vila sen nome, encontramos Bergerac, a cidade de Cyrano. E despois de pasear polas súas pequenas rúas e admirar a estatua do home co nariz máis famoso de Francia-  anque a súa importancia real ven dada porque, ainda que morreu con so 36 anos, é un dos mais importantes escritores de Francia no seculo XVII- , seguimos ruta río arriba, ata chegar a Beynac-et-cazenac.

SONY DSC

   A Beynac-et-cazenac chegamos xa coa caída da tarde, e acompañados dun chaparrón que lustrou as pedras desa vila, da que solo se pode decir que é unha preciosidade, anclada na parede ó abrigo do castelo e moi ben conservada. Tanto o seu castelo como os outros catro que o acompañan na zona  denominada Perigord Negro, son parte relevante da historia francesa, pois ademais de que o ancho río no pasado foi unha importante vía comercial, serviu tamen de fronteira entre Francia e Inglaterra durante a Guerra dos Cen Anos. Cear debaixo dunha parra nun lugar como este é todo un privilexio.

 

Día 2. De La Roque-Gageac a Montignac.

  No segundo día na ribeira do Dordoña, a primeira parada foi na vila de La Roque-Gageac. O nome xa o di todo, pois a vila medieval fica acochada entre o sainte da montaña e o río Dordoña, tanto, que a única estrada que a cruza esta  feita literalmente enriba do cauce. O sorprendente deste lugar é que aos parroquianos acordoulles transformar o nucleo nun xardín botánico tropical, polo que ó meterse naquelas pequenas rúas un tiña a sensación de terse trasladado a unha vila colonial no caribe. Cousas dos franceses.

SONY DSC

   Logo desta parada, e de aprovisionarnos dunha das especialidades locais, o aceite de noz, seguimos rumbo a outra vila con castelo, neste caso Castelnaud-la-chapelle, que domina dous vales, con cada seu río, o Dordoña e un dos seus afluentes, o Céou. A subida ó castelo a pe faise sufrida, pero logo as vistas compensan o esforzo. Ademais o castelo foi reconvertido nun museo, centrado na guerra e nas armas, ademais de repasar a historia do propio castelo e de toda a vila que se acubilla á súa sombra. Logo de visitar o castelo, xa xantamos nunha terraza  ó seu pe.

SONY DSC

  Xa pola tarde, puxemos ruta, con algunha parada  intermedia, cara o seguinte punto no mapa, o castelo-santuario-vila medieval de Rocamadour. Falamos do segundo lugar máis visitado de Francia, despois do Monte de Saint-Michel. Con razón. Non fun quen de facer unha foto que recollera na súa dimensión a estrutura dese lugar, todo prazas e escaleiras. Pero quenes teñan visto a versión de cine do señor dos aneis, seguramente encontren similitudes coa cidade de Minas Tirith. De todos xeitos, o castelo está no cume da parede contra a que se construiu todo o conxunto, por debaixo del esta o grupo de igrexas do santuario, coa sua virxe negra, e abaixo, contra o río, a vila medieval, pechada por dous arcos, que inda se conservan. Unha preciosidade. O final da tarde, achegamonos a Montignac, co pensamento xa posto na visita do día seguinte a Lascaux.

SONY DSC

 

Dia 3: de  Lascaux a Les Eyzies-de-Tayac-Sireuil.

O terceiro día de estadía na Dordoña foi todo para a prehistoria no val do Vézère, un lugar extraordinario. Comezando pola visita ás covas de Lascaux. Bueno, á cova non, á copia que teñen montada, similar á de Altamira, anque a cántabra ten un acabado máis aproximado á cova real e a de Laxcaux busca uns fins máis didácticos. A cova de Lascaux foi descuberta por casualidade no 1940, cando uns rapaces que buscaban un can perdido  deron cun oco pequeno, aberto no chan polas raices dunha arbore caida. Se esa arbore non caíra, deixando un oco de acceso, a cova inda seguiría oculta. E a saber as que haberá nesa zona.  As pinturas rupestres son unha maravilla digna de coñecer, sobre todo tendo en conta que teñen 17.000 anos de antigüidade e os medios cos que foron feitas. Ademais, falamos dunha cantidade enorme de pinturas,  1.963 unidades gráficas, entre pinturas e grabados, en solo 80 metros de cova. Como non deixaban facer fotos, deixovos unha que recollin de internet,

cave-paintings-lascaux

e tamén un par de  enlaces, por se queredes máis e mellor información:

https://www.nationalgeographic.com.es/historia/grandes-reportajes/la-cueva-de-lascaux-el-mayor-museo-del-arte-prehistorico_6471/1

https://www.lasexta.com/tecnologia-tecnoxplora/ciencia/divulgacion/cuevas-lascaux-descubiertas-casualidad-estropeadas-siempre_2014100157fca6630cf2a2e945ba1d9d.html

pero recomendovos a visita á cova, ademais esta moi ben montado o asunto, con moita información e moita trancallada dixital, dende tablets de uso persoal ata proxeccións. Peor están os dous parques que intentan colar como complemento da visita. A miña recomendación e non picar na compra, que supon gastar 24€ por persoa ( a visita a Lascaux son 17€). En todo o val do Vézère hai varios museos, uns públicos e outros privados, moito máis interesantes. Nos picamos na compra conxunta e case perdemos todo o día, tendo que deixar de lado a outra xoia da zona, o museo nacional de prehistoria. De todos xeitos, percorremos o val e puidemos comprobar porque é un lugar con tanta carga historica e prehistórica. Ben situado, con altas paredes de pedra caliza que dan abrigo e un río do que servirse. Ademais está pragado  de covas, refuxio ideal na época na que os  avos dos franceses andaban por ali cazando bisontes.

 Con ese paseo polo val do Vézère, parando nun par de sitios interesantes, demos por rematada a nosa visita á Dordoña, e xa puxemos rumbo  sur, para ir voltando, pouco a pouco, cara o centro do mundo.

 

Apuntes sobre a viaxe.

  • A autocaravana. Alugar unha autocaravana é unha opción de viaxe que ten ventaxas e inconvintes. O inconvinte maior e, nun primeiro momento, o seu custo. En tempada alta, preparadevos para pagar 140€ por día, anque negociando o prezo, se vos ides máis dunha semana, podedes sacala por algo menos. En todo caso non son baratas e tedes que sumar o combustible á conta. Dito isto, se pensades que ides gastar máis que con outra formula de viaxe, estades errados.  Outro inconvinte ten que ver con vivir en Galicia. Salvo Portugal, o resto de Europa fica lonxe, e iso pode ser un problema se se dispón de poucos días. E todo acaba aí. Por que polo demais  unha autocaravana solo ten ventaxas. Liberdade de ir e vir como se queira, parando onde se queira e sen preocuparse nin do hotel nin do restaurante. permite  xestionar a economía da viaxe moito mellor, pois sempre se pode, por exemplo se a cousa vai xusta, cociñar na autocaravana. A nosa formula foi mixta, desaiunando na furgo  e repartindo o resto de comidas do día, segun o lugar, o momento ou a apetencia, entre algún restaurante local e a nosa cociña de campaña, que cargamos en Euskadi.
  • Chegar a Dordoña. Nos optamos por ir, dende Euskadi, vía Burdeos, pois queriamos visitar esa cidade e tamén pasar pola duna do Pilat (xa vos contarei), pero non é nin de lonxe a mellor opción, pois os atascos para chegar a  Burdeos son de dimensións épicas, e insufribles. Ademais as autopistas son caras. O mellor e máis barato é dirixirse dende a fronteira, mellor dende a Navarra, directamente a Bergerac, ou á vila que escollades para iniciar a ruta.
  • Moverse por ali. Na autocaravana en Francia non hai problemas, nin para moverse nin para aparcar, pois case todas as vilas teñen zonas delimitadas para autocarvanistas, e en xeral e un sector turístico ben tratado, non como en España, que inda pensamos que os das autocaravanas son unha banda de vellos furricas que non deixan un peso. O meu consello se viaxades é que levedes, ademais do navegador, un mapa de papel, dos de toda a vida. Resulta moi util para trazar rutas de viaxe, pois aporta moitísima información. Ademais, nos usamos de guía a páxina https://www.france-voyage.com/es/ , moi completa e que nos permitiu organizarnos bastante ben.
  • Comer e beber na Dordoña. Nesa zona de Francia tedes que ter en conta que pensan que teñen un viño boisimo. Non o dubido, pero ter bo viño e unha cousa e pagar de media 7 €  por unha copa de viño outra moi distinta. O viño, entón, moi caro. Comer non tanto, eu de media calculei que nun restaurante normal, se pagan por persoa 2/3 € máis que por aquí. Que se come? foie grass de pato, zancos de pato, peituga de pato…todo o pato, e  a oca. E despois un pouco de todo, prodúcese moita noz, e polo tanto teñen aceite de noz, licor de noz, cervexa con noz… tamén queixo, mazas…
  • custes da viaxe. Como vos decia ó principio, esta viaxe solo é parte dunha algo máis longa, polo que sendo puristas habería que sumar os custes de chegar a Dordoña, pero é que non fomos moi dereitos que digamos. Así que  centrándonos neses tres días, sumando o alugueiro da autocaravana, máis o combustible, comidas, entradas, compras, cañas e demais, gastamos en tres días en torno a 600€. Se vos parece caro tede en conta que se queredes ir en avión, dúas persoas, pagar hotel e alugueiro de coche para poder desprazarvos … os custes serán similares, ou maiores. De feito, esta viaxe xurdiu logo de ver o que valía  irse dez días de vacacións a varios  lugares de europa. Demonos conta de que sumando todo non había moita diferencia, cando non saía directamente bastante  máis barato ir na autocaravana.  Como referencia, descontando o custe do alugueiro, nos levabamos un orzamento de 150€ para cada día (prevendo imprevistos), e gastamos bastante menos.  O que está claro é que logo duns anos de bos prezos, o custe de viaxar, polo menos no verán,  volveu a subir, e bastante.

   Por último, recomendovos que se tedes a posibilidade visitedes a Dordoña, por que paga moito a pena. Nos solo lle dedicamos tres días, pero deixámonos moito atrás, e penso que da perfectamente para empregar unha semana enteira de vacacións, sen cansarse do lugar. Ademais non é moi extenso, e se non vos vai isto da autocaravana, penso que cun hotel algo centrado e un coche de alugueiro, podedes organizar  unha viaxe moi bonita e non moi cara. Ademais esta zona en primaveira e outono, que son tempada baixa ,  debe ser todo un espectáculo.

SONY DSC

Publicado en viaxes | Deixar un comentario

Non cola, Luís.

   Recapitulemos. O tema comezou a raíz dun teatrillo que o PP montou co parque de bombeiros  e cunha acusación bastante falsa sobre as axudas para  emerxencia social . Dende  Somos Ribadumia fumos contestando , pero nun momento dado Luís Serantes decidiu aproveitar que o Miño pasa por Tui para facer campaña, sacando un artigo de opinión.

   Chegados a este punto, crein necesario respostarlle. Pero o amigo Serantes , como ese convidado pesadiño que hai en todas as bodas, cando amarra o micrófono costalle soltalo, e volveu a carga a semana pasada con outro artigo, ainda mais chafalleiro que o anterior …

   Realmente, con esas declaracións que fixo, definese bastante a si mesmo, pero pareceume preciso puntualizar un par de cuestións. Por que? por que xa esta ben de ir enganando a xente, e de dar imaxes erradas sobre un mesmo e sobre os demais. Deixo aqui o artigo, que saiu en prensa.

   O primeiro, Luís como dis que non coincidimos no Concello, se ata nos fixeron unhas fotos chulísimas que o demostran? Non Luís, non cola. Non cola que me queiras poñer por vago, como tampouco colan as acusacións mal disimuladas de machista que me dirixes. Contra a túa demagoxia, e as túas falsidades, aportareiche algo mais sólido que un comentario: feitos. Apoio á creación e ó traballo diario de ESMAR, Plan “Conta Comigo” de apoio as vítimas de violencia de xénero, outro plan de apoio a fillos de vítimas, actividades de prevención do acoso escolar, ciclo de actividades, exemplar na comarca, no Mes da Diversidade, redución do número de familias en exclusión social, charlas de todo tipo, aumento do convenio con BATA, organización de eventos solidarios… E nomeo cuestións relativas a só unha das áreas das que son responsable, servizos sociais, á que ademais lle aumentamos os recursos dende que son concelleiro. O que non mirei eu neste tempo foi o Partido Popular apoiándonos ou cando menos participando en nada disto, máis ben todo o contrario.

   Pero unha cousa puxeches de relevancia a semana pasada, nun artigo bastante soso en canto a contido, anque abundante de insultos velados. Hai unha enorme diferencia entre a túa postura política e a miña. E iso paréceme algo importante.

   Cando pos de relevancia que a túa “categoría”, ou a da túa compañeira Salomé, se define pola vosa carreira universitaria, estasnos dicindo aos demais, que como non temos carreira non valemos nada. Iso é clasismo do máis rancio, a parte de ridículo, e supón unha falta de respecto para moitos veciños e veciñas. Queda claro que máis de dereitas non podes ser.

   Queda claro, para o caso de que houbera dúbidas, que para ti vos sodes os de arriba e nos somos os de abaixo.

   Pola miña banda, en contra do teu desprezo, direiche que estou moi orgulloso de terme pagado uns estudos medios e chegar a ser un simple técnico de ascensores, e seguiría estando orgulloso no caso de ter outro traballo, mesmo sen cualificación. De feito tiven uns cantos. Pertencer a iso que vos parecedes denominar plebe, nin me fai inferior nin me impide aportarlle algo a sociedade dende a política, e tamén dende outros ámbitos. Tampouco me impide pillar os chistes, como cando tentas facernos crer que teus pais che pagaron a carreira de avogado por que tiñas vocación de compromiso social … Home, un pouco de seriedade. Cobrando 40.000 euros do PP e inda te andas a pelexar cos teus compañeiros polos 15 euros de cada comisión informativa… demostrando que ti compromiso só o tes cos euros.

   Cando contrapós o meu paso por varias forzas políticas (solo deixei dúas, informate mellor), coa túa permanencia relixiosa no PP, partido declarado corrupto, tentas mostrar que ti, que atravesas un proceso de investigación xudicial, es un político exemplar, e eu sen embargo non. A política entendida como a relixión ou o fútbol. Pero, e a ética onde queda? Eu ireime coa cabeza alta de calquera forza política que considere que non defende os mesmos principios que eu defendo, e dende logo non me verás nun partido como o PP que ten a corrupción como norma de funcionamento. Ti, sen embargo, mentres che vaian pagando e mantendo ese aire de clase alta que tanto che gusta, aguantas onde faga falta. Iso non é ser político, ten outra denominación. O triste disto é que por desgracia non es o único que se deixa cegar por esas luces intensas que supoñen os cartos e a imaxe do poder.

   Non cola Luís, pero agradézoche a oportunidade. Son consciente de que esta carta é algo dura contigo, pero era necesaria. Os nosos veciños e as nosas veciñas deben ver que en Ribadumia existen dous modelos políticos opostos, o do clasismo da extrema dereita propio de réximes anteriores e do caciquismo, que favorece a uns poucos, e que compra e vende favores e votos para conseguir o poder. E outro proxecto, o de Somos Ribadumia, que nace da propia veciñanza, formado por persoas de todo tipo e que traballamos pensando na maioría, no beneficio para todos, incluído ti.

   Dous modelos antagónicos, entre os que haberá que escoller dentro duns meses, definindo o futuro de Ribadumia. Un saúdo.

Publicado en Cousas de Ribadumia, cousas miñas | Deixar un comentario

Iibros. El hijo prodigo, de Colleen McCullough.

descarga  McCullough fíxose famosa gracias a El pájaro espino unha serie de televisión que tivo moito tirón alo a principios dos oitenta, e que adaptaba unha das súas primeiras novelas. Sen embargo, a súa gran reputación como escritora, eu diría que a mellor da súa xeración e ademais por moito, nada ten que ver con esa obra nin coas súas outras novelas de carácter romántico. McCullough subiu ó altar literario gracias á novela histórica. A súa serie sobre os anos finais da primeira república de Roma son fantásticos en todos os sentidos. Con todo, cara o final da súa vida (morreu no 2015) escribiu unha serie de novelas policiacas, ambientadas na década dos sesenta nunha vila americana.

  “El hijo prodigo” é a cuarta desa serie, das cinco que a compoñen, anque é a terceira publicada en castelán. Obviamente, como non é a primeira obra da serie, as principais personaxes, o capitán Carmine Delmonico e o seu equipo, así como outras personaxes e as particularidades da vila onde se desenvolven as novelas,  non  pasan por ningún tipo de presentación. Pero tampouco é necesario. Calquera destas novelas poden lerse de xeito independiente, pois centranse principalmente no caso.

 A acción xira ó redor dun veleno roubado dun laboratorio de investigación, que se mostra responsable de varias mortes, que sacan á luz diversas disputas empresariais e persoais. Estamos, pois, ante unha obra de puro xénero, con varios sospeitosos, e unha trama que vai desenredándose  á par que avanza o traballo policial, con varios xiros  e meandros ó longo da trama, incluindo de regalo  algunha subtrama que axuda a darlle realismo a situación, e a mostrar en paralelo as fealdades da vida da pequena comunidade onde está ambientada. Destaca pola rigurosidade coa que trata o traballo policial, incluidos os sinsabores das pistas falsas, nunha época onde ninguén escoitara falar aínda de C.S.I., e os mecanismos de investigación eran, comparados cos de hoxe en día, bastante rudimentarios. O bo facer da escritora notase na narrativa, axil incluso nos pasaxes e explicacións máis aburridos, o uso do momento histórico para encadrar a narración, e na capacidade para dotar de vida propia as diferentes personaxes, cos seus claroscuros.

   Dende logo é unha boa lectura de praia.

Este libro recordoume a estes outros:

  • Toda a obra de Collen McCollough, da que pouco me falta por ler, pero destaco:

descarga (2)on,off , a primeira da serie que protagoniza o capitan Delmonico, e para min  a mellor, sobre todo por como se desenvolve a trama e como remata. Moi recomendable.

 

44692461“La huida de Morgan”, que narra a través da vida dun preso, as primeiras colonizacións de australia, cando Inglaterra mandou maleantes  de todo tipo ó lugar máis lonxe que encontrou, provocando o nacemento dun país moito maior que a propia Inglaterra.

macu0“El primer hombre de roma”, obra coa que inicia unha saga imprescindible para calquera que guste da  novela histórica.

 

 

 

  • descarga (1)El nombre de la rosa, de Umberto Eco. Por que se falamos de novela policíaca temos que falar desta obra, magnífica mirese como se mire.

 

Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario

Luís, imposible facelo peor… na oposición.

  Ultimamente estamos asistindo  a unha campaña de empuxe e derribo do Partido Popular de Ribadumia contra o goberno municipal, do que formo parte como representante de Somos Ribadumia. Esto non debería ter nada de especial, a fin de contas o PP é o partido da oposición e con dúas persoas liberadas e cobrando  algo suponse que teñen que facer, se non fora polas formas que utilizan e polas cuestións coas que nos salen Luis Serantes e compañia. A formula seguida polo PP é sinxela, atacar á Deputación con todo, con razon ou sen ela, e calar cando quen nos prexudique nalgo sexa a Xunta de Galicia do Partido Popular.

   Esta maneira interesada de actuar ten a resposta política que corresponde nos espazos de debate político, como os plenos municipais, pero sobre todo co traballo diario que é o que nos define máis aló do que o PP diga de nos.

   Pero con todo, ante as últimas  declaracións do  pope local do PP, Luís Serantes, crin necesario, dende unha perspectiva particular, dirixirlle unhas verbas  en forma de carta aberta enviada ós medios.  Moito me gustaría extenderme sobre as actitudes e formas do PP local, pero dado o limitado do espazo na prensa, tiven que condensar. transcribo a carta tal cual foi enviada.

“CARTA ABERTA A LUIS SERANTES:  imposible facelo peor… na oposición.

Vexo, benquerido Luis Serantes, que ultimamente suples a Salomé Peña, non sei se colliches  xa por fin o relevo, pero tendo en conta que xa sabiamos que eras quen lle redactaba todo, polo menos agora aforramos a recadeira.

Recoméndoche que antes de opinar sobre emerxencia social pases polo concello e fales co persoal que atende ás familias máis desfavorecidas. Pola miña banda, solo che direi que estou moi orgulloso do traballo que estamos facendo. Eu, a diferencia de ti, non concibo ás familias desfavorecidas como unha clase social, os “pobres”, se non como persoas as que hai que axudar a saír adiante, e esa axuda non consiste en dar esmola.

Pero non quería falar diso, senón da penosa oposición que estades facendo. Non se pode ser máis demagóxico e interesado, e á vez facelo peor. Colliches un comentario da presidenta da Deputación que non era anuncio de nada, sacáchelo de contexto e montaches un espectáculo, con frases duras, declaracións na porta do parque de bombeiros… Dúas semanas despois, os bombeiros seguen onde estaban, se os chamamos acoden a facer o seu traballo, e nada cambiou. Non notamos ningún prexuízo.

Pero si o notamos  noutro lado, e moito. Porque mentres vos faciades o parvo no polígono, o Sergas decidiu non cubrir a falta dunha das nosas médicas, provocando o caos e a saturación do servizo. Tamén desapareceu do noso centro de saúde o pediatra, e agora as nais e os pais teñen que desprazarse a Cambados e, ademais de salvar a distancia,  compartir con outros concellos un servizo saturado.  

A  atención sanitaria no noso concello esta empeorando a pasos axigantados  gracias ó Partido Popular e o señor Feijoo, pero  como eses son “os vosos”, non facedes nada. Absolutamente nada. Deixades os vosos veciños tirados. Estando na oposición, e coas vosas posibilidades, non se pode facer peor.”

Publicado en Cousas de Ribadumia, cousas miñas | 1 comentario

cine. Han Solo.

Quen queira ir ver Han Solo debe levar varias cousas na cabeza. A primeira delas que non vai a ver a Harrison Ford. Pero si vai ver un actor facendo un gran papel, tentando clavar todo o posible ó maior gamberro da galaxia, cando inda estaba en proceso de maduración. Isto é moi importante, por que todo o mundo está a dicir que o protagonista e un erro e non me parece correcto. Fai un moi bo papel.

   Outra cousa a ter en conta é que a película se mantén moi fiel o universo creado no episodio IV.  E nese universo a historia (o guión) non ten xeito nin dereito. Non lle facia falta. A nivel de guión e historia, o episodio IV era un despropósito que facía augas por todos lados. O V e o VI case parecían dous episodios de Dallas máis que dúas películas de ciencia ficción. Pero funcionaron en todo o demais, compensando as carencias con moita imaxinación, creando todo un mundo novo, un mundo onde o ilóxico era posible, acompañado dunhas esceas xeniais e unha banda sonora que impresionaba. A saga star wars aportou unha enorme capacidade para facernos soñar, e iso poucas veces aconteceu no cine.

Han Solo é puro star wars. Polo tanto, o guión non é importante. XA. Todo o mundo quere alucinar coa “gran” historia do contrabandista. Pero todo o mundo esquece que o señor  Solo fíxose grande no episodio IV, salvándolle o cú a Luke, e que ata ese momento era un moinante. Un moinante cunha vida moi dura, que eu lin algo de toda esa  literatura creada a posteriori do éxito cinematografico gracias o maior friki de Star Wars de Ribadumia, pero un moinante ó fin e o cabo. E bastante torpe para todo o que non fora correr polo espacio adiante. Porque no esquezamos que o halcón milenario se nos presentou como un pedazo de chatarra.

  A min a película gustoume, pero en liñas xerais  pareceume algo floxa, no sentido de que as pezas encaixan mal. Quero dicir, non é que sexa un mal guión, pero abre moitas frontes e faltalle peito para facerlle fronte. E iso, como xa dixen non sería un problema se non fora que todo o demais tampouco pasa do aprobado. E inda por riba, a  banda  sonora, gran salvadora en ocasións anteriores, patina estrepitosamente. Si destacaría o traballo dos actores, que fan moito con moi pouco.

 De feito, penso que realmente o que patina é o director. Realizou mellor montaxe o becario que fixo os trailers que Ron Howard, sendo un director reputado. Por comparar, Gared Edwars, sendo un director máis floxeiro (ten no seu haber a última de Godzilla, triste presentación) fixo un gran traballo en Rogue One, converténdoa posiblemente, tempo ó tempo, na mellor desta última fornada de cine star wars.

Esta pelicula fíxome pensar nestas outras:

  • Star wars. Episodio IV: unha nova esperanza, porque é unha pelicula icónica, a pesar dos seus erros. En moitos sentidos mudou o xeito de facer cine, especialmente no referente ás montaxes sonoras, pero tamén cambiou o xeito de entendelo , devolvendonos un pouco  á  súa orixe como espectáculo. por que a razón de ser do cine é a de ofrecernos un espectáculo, algo que nos faga imaxinar e soñar.
  • Rogue one, por que desta nova fornada de peliculas, xa coa marca  da disney, é con  diferencia a mellor. Un exemplo de que se pode ser respectuoso co universo star wars e facer unha película sólida en todos os aspectos.
  • Terminator 2, porque foi o seguinte salto evolutivo, xunto a parque xurásico, en canto a efectos especiais, introducindo a creación dixital de imaxes, personaxes, etc..
  • King-kong, de Peter Jackson. Por que… por que é un peliculón.  Pero a parte disto,  anque o seguinte paso na evolución da creación dixital logo do anterior corresponde coa mastodóntica “O señor dos aneis”, esta película recupera e actualiza todo o xogo de sensacións que   Merian C. Cooper y Ernest B. Schoedsack lograron no 1933 cando por primeira vez puxeron un monstro enorme nunha sala de cine, nunha época na que todo era novidade e, por añadidura,  fascinante.

Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario

Ó redor do “Mes da Diversidade”.

   30171560_161616194531829_5372792010335198941_o - copia (2)Onte iniciamos as actividades do que demos en chamar “Mes da Diversidade”.  Ó longo de todo este xuño imos ter en Ribadumia  diferentes tipos de actividades relacionadas coa visibilización  da diversidade sexual. Unha serie de actividades moi variadas, que van dende a información no colexio e para os pais, ata  eventos máis lúdicos, fotografia, teatro, literatura, cine, música… mesmo un xantar de confraternidade.  E no medio disto, a presentación de “Gotas”, unha asociación pola diversidade social, que participa na organización xunto co concello.

   Para min toda esta axenda, todo o que se vai facer neste mes, pero sobre todo o nacemento de Gotas, ten unha importancia vital no eido social , na visibilización destes colectivos e no camiño cara a normalización e posta en valor de todo o que nos diferencia as persoas  como algo positivo, e non como unha lacra. E gustaríame compartir con vos unhas reflexións relativas a todo isto, que me afecta moi persoalmente, pois puxen moitísima ilusión e moito empeño nesta cuestión.

  A primeira,  o cambio que supón, a nivel social e a nivel político, pasar de non ter nin unha triste bandeira multicolor no Concello a organizar todo un mes de actividades. Reflexionade por favor sobre iso.

   A segunda, un agradecemento. Cando lle propuxen a Santi, o educador familiar, por primeira vez “facer algo” con motivo do Día do Orgullo, miroume con cara rara. Rarísima máis ben, reflexando o mesmo pensamento que unha persoa de confianza me expresou en alto: “a ver, que isto é Ribadumia”. Pois precisamente por iso. Logo  fomos traballando a cousa, dándolle voltas durante meses e buscándolle o xeito. Dixen fomos traballando, pero debo dicir que sobre todo  o que currou foi Santi. E isto é moi importante, por que para comezar este home non ten entre as súas obrigas laborais nada do que está facendo con este tema, e sen embargo tomouno moi en serio e está realizando un traballo enorme, e notase que con moita ilusión. O meu agradecemento non se pode medir.

   A  terceira, unha alegría. Porque no medio de todo isto un bo día tiven coñecemento de que había un grupo de persoas que querían crear unha asociación, de nome “Gotas” que eles denominan “pola diversidade social”. Contarán con todo o noso apoio. Ademais encántame o nome, e encántame esta denominación, totalmente inclusiva. Que nun concello rural naza unha entidade destas características, ademais única (quero pensar que solo de momento)  na comarca,  ten unha importancia social enorme. Tremenda. E que se sumaran con esa ilusión e forza a todo  isto, convertindose na outra pata imprescindible para que saía adiante, para min é unha satisfacción enorme.

  A cuarta, o apoio que estamos tendo. Por que a ilusión que Santi e a xente de Gotas lle puxeron ó tema, contaxiouse, e iso notase.  Nótase no apoio mostrado por outros colectivos, ou por negocios privados como O Encontro ou A da Conda, que van dispoñer, ademais de moi boa gana, o seu espazo para algunha das actividades; nótase na xente de aquí e de acolá que se esta interesando, nas persoas, moitas,  que van participar dalgún xeito e facer posible que isto funcione…

   A  quinta, a necesidade que había de algo así. Por moitos motivos. Por que non podemos como sociedade seguir vivindo no medievo, mirando de esguello ás persoas que sexan diferentes a nos, nin desprezalas socialmente obrigandoas a vivir dentro dun ropeiro, por exemplo. E xa non entro a falar da falta de dereitos nin noutras cuestións, para non envelenarme nin alargarme con isto.

  E remato. Anímovos a participar nas actividades deste mes. Todas son interesantes, unhas máis formais, faranvos pensar en moitas cousas, e outras máis lúdicas e festivas, coas que vos divertiredes, que tamén está ben, e ademais tamén vos farán pensar.

  Pero sobre todo, sobre todo, anímovos a participar por que creo que é necesario que mudemos moitas cousas, e este é un camiño.

30171560_161616194531829_5372792010335198941_o - copia

enlaces:

https://www.facebook.com/mesdadiversidade/

https://www.facebook.com/GOTASapds/

 

P.D. Un apunte dende o político que vive en min. Dende que chegamos o goberno, axudamos a visibilizar o maltrato de xénero, primeiro apoiando a creación de ESMAR, a primeira entidade de apoio ás vítimas da comarca, logo creando o programa “Conta Comigo” , un programa totalmente innovador, tanto na forma como no fondo, que esta creando unha rede de puntos seguros a través do comercio local e un grupo de voluntariado de apoio. Agora axudamos a visibilizar o colectivo LGTBQI+ … A pesar das criticas dalgúns, penso  que algo, mesmo diría  que moito,  estamos facendo, e  penso que estamos acertando coa liña de traballo. Para min, a política  (tamén)   é isto …

Publicado en Cousas de Ribadumia, cousas miñas | Deixar un comentario

Libros: Os fillos do lume, de Pedro Feijoo.

descarga (4)

   Pedro Feijoo váisenos, meus amigos e amigas. Parece que fuxe cara algún lado correndo máis do que lle dan as pernas.

Se non lestes o libro pero o pensades ler, mellor  entón non sigades  lendo este amaño de crítica.

    Os fillos do lume preséntase como a segunda parte da premiada “Os fillos do mar”, pero daquela boa novela, relato de aventuras de corte clásico, cuns oportunos toques de novela negra, outros aliños de novela histórica e unhas personaxes ben expostas, non queda aquí máis que o recordo, e tres personaxes, a cidade de Vigo, e os dous protagonistas, que nesta entrega aparecen deformados por un espello convexo, especialmente Simón Varela,  ó que o autor aplica o mesmo mal que Gore Bervinski (inda que nese caso a culpa seguramente sexa da Disney) ó Jack Sparrow dos Piratas caribeños, e preséntanolo como unha caricatura da mesma personaxe na novela anterior. Así, o Simón que en “Os fillos do mar” era un torpón que levaba cun humor moi de aquí a súa  habilidade para meterse en leas, bo exemplo de antiheroe,  convertese nesta nun verdadeiro imbecil, que se pasa a novela a tombos dun lado para outro, metendo a pata en todo e  sen decatarse de nada, e aportando á historia aínda menos.

   E cando xa na primeira páxina te das conta de que unha personaxe á que lle tiñas cariño perdeu toda a gracia, o resto non pode ir ben. A novela non consegue nin de lonxe o lustre da súa antecesora, e tampouco consegue que as pezas encaixen ben, nin que o Macguffin que usa  o autor como enganche para falar do que realmente lle interesa, que é a (verdadeira) historia da reconquista de Vigo, resulte minimamente crible.  Iso por non falar de certas cuestións, que ademais de mal resoltas,  directamente sobran na historia.

   Pero non todo son desgracias. Pedro Feijoo é un escritor áxil e con talento, como tamén o é Verbinski, e como coas peliculas do director, se obviamos certos ticks absurdos, podemos pasar unha boa tarde de praia con esta novela. Ademais detras da obra, guste ou non, notase un traballo de documentación intenso, e moitas horas de patear rúa. Aporta unha boa e completa visión  sobre o episodio da reconquista, algo que sempre se agradece, máis @s que somos afeccionados á historia,  e unha visita guiada pola cidade olívica e por algúns recunchos e institucións dela  que xa podía tomar exemplo o alcalde dos dinosetos.

   Esta novela fíxome pensar nestas outras:

  • Todas as novelas anteriores que leín do mesmo escritor. Os fillos do mar , unha obra moi boa mirese como se mire. A memoria da choiva tamen está bastante ben. Pero Morena, perigosa e románica  por desgracia xa apunta a perda da brúxula que parece confirmarse con Os fillos do lume. Agardemos que todo fora unha mala fase creativa desas que teñen os autores,  e que  xa rematara.
Publicado en libros | Deixar un comentario