Libros. EL cuento de la criada, de Margaret Atwood.

 9788498388015 Margaret Atwood está moi lonxe de ser unha descoñecida na literatura. De feito a súa obra é moi extensa, e toca todos os paus, dende a literatura infantil á novela grafica, pasando polo teatro, os guións para cine e televisón, ensaio, poesia… todo isto ademais recoñecido con innumerables premios, un deles o premio Principe Felipe das  Letras, no 2008.   El cuento de la criada non é tampouco un libro descoñecido, nin moito menos. Ademais de que foi traducido a máis de corenta linguas, e de terse feito  unha pelicula a finais dos oitenta, conta cunha opera e tamén un ballet. Recentemente, a raiz da adaptación que fixo a HBO, volveu coller relevancia, pero se as librerías venderon miles de volumes dunha obra con 30 anos ó lombo, non foi solo por que saía na tele, se non pola súa calidade literaria e polo preocupantemente actual e próxima que resulta esa historia.

   O plantexamento de partida desta novela  distópica é un cambio político nos estados unidos que transforma o país nunha dictadura – con nome de república –  machista, ultracatólica, homofoba, entre  outras caracteristicas, que somete a poboación a un réxime moi duro, especialmente ás mulleres, reducidas a simples reprodutoras, e que son as protagonistas da historia a través dos ollos e vivencias dunha delas, Defred.

   É unha historia dura, que destaca polo seu realismo, pero sobre todo por como está plantexada, e como explica os mecanismos para que unha situación así se dea. E iso é o máis destacado, que  ó longo do libro imos coñecendo algúns detalles de como nesa historia alternativa o país chegou a esa situación, e damonos conta que non é nada que non poida pasar en calquera lugar e en calquera momento. E de feito, faise moi dificil mentres se van pasando as páxinas non estar mirando de reollo a todo canto estaá acontecendo no mundo nos últimos anos, coa suba que está experimentando a ultradereita, en especial  a conta dos problemas migratorios e a partir da broma que nos gastaron os americanos ó poñer a Trump de presidente, un home que ten con el a un señoriño chamado Steve bannon, que esta tentando crear un gran grupo ultradereitas no parlamento europeo a traves dalgo que el denomina “El Movimiento” , e que nos vai dar moitas dores de cabeza no futuro próximo. E iso si que é preocupante.

  Fora do contido político que presenta, é unha historia chea de aristas, onde destaca a unha forte carga feminista, pero que tamén nos fala do complexo dos pensamentos humanos e de como as persoas son capaces de transformarse en calquera clase de ser ante a necesidade de sobrevivir. Unha historia cunha humanidade enorme, é o mellor resumo que se pode facer.

Dende logo unha lectura imprescindible, que  visto o panorama internacional debería ser de lectura obrigada nos institutos, e que me levou a pensar en moitisimas novelas distopicas, deixovos va

  • descargatriloxía “os xogos da fame”, de Suzzane Collins, porque inda que nos últimos anos as distopías futuristas volveron estar de moda, especialmente no sector adolescente, esta destacou tanto pola súa calidade literaría como pola súa adaptación cinematográfica.

 

  • descarga (3)“O señor das moscas”, de William Golding, a historia duns nenos perdidos nunha illa logo dun accidente que deben enfrontarse a tarea de sobrevivir sen adultos.  Unha alegoría sobre a natureza humana que non deixa indiferente.

 

 

  •  41eMPO+Xu8L._SX328_BO1,204,203,200_“A carretera”, de Cormac McCaerthy, durisimo relato postapocalíptico, protagonizado por un pai e un neno nun mundo totalmente arrasado onde o pouco que queda do xénero humano esta botado a perder, por decilo amablemente. Libro cunha por certo moi lograda adaptación cinematográfica.

 

  • descarga“Metro 2033”, de Dimitri Glukhovsky, unhaobra rusa,  que deu pe a todo un universo propio, con relatos, videoxogos…

 

 

 

..e tres  artigos deses que recollen listas de obras:

https://www.mundiario.com/articulo/sociedad/10-novelas-distopicas-todo-lector-debe-conocer/20170312191646081955.html

https://www.elrelojdesol.com/wp/jihad-ghannam/7-distopias-literarias-que-deberias-leer/

https://fronterasblog.com/2011/11/28/doce-distopias-de-pesadilla-que-no-son-1984-ni-un-mundo-feliz/

Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario

Canta mentira, Salomé.

  O Partido Popular segue coa súa campaña de empuxe e derribo contra o goberno de Ribadumia, do que formo parte. Desta volta o ataque ven a conta do IBI, que debido a que é un imposto que se fai notar nas carteiras garantiza uns bos  titulares en prensa.

 descarga (13)  Pero todo esta levantado enriba de mentiras. Foi Salomé Peña a responsable da revisión do catastro xa no 2014, anque se fixo efectiva neste 2018, e foino en coalición  con Montoro, ese ministro que puxo o PP para levar a cabo as súas políticas máis duras e lesivas para a cidadanía, e que se sacou da manga o catastrazo ese que obriga a pagar por calquera cousa que pareza que leva algo de cemento. E a través das mentiras, agora que os recibos xa están pasados -non antes –  quere Salomé cargarnos a nos o morto de que algunhas persoas teñan que pagar máis do que pagaban. Politica de baratillo.

Dende o goberno  emitimos o pertinente comunicado, que recolleu a prensa e tamén a web de Somos Ribadumia, pero pareceume convinte aportar unha visión persoal, a traves dunha breve carta aberta, que reproduzo aquí:

“A principios do ano pasado, benquerida Salomé, tivemos que montar unha oficina temporal na casa de cultura de Ribadumia, con tres persoas e os correspondentes equipos informáticos para poder axudar a unha parte da nosa veciñanza que, debido a unha decisión do Partido Popular, repito en maiúsculas, DEBIDO A UNHA DECISIÓN DO PARTIDO POPULAR, tiveron que rexistrar todo tipo de construcións auxiliares, dende galiñeiros a garaxes, pasando por piscinas e, nalgún caso, simples terrazas. Todo ese proceso nin sequera era gratuíto, pois  o estado, e insisto outra vez,  o concello non , o goberno do Partido Popular,  cobraríalle a eses veciños e veciñas afectadas da orde de 60€ polo trámite, enriba do recibo o IBI, por suposto.  E a partir deste ano, toda esa xente ten que pagar os recibos actualizados, coa inclusión desas edificacións auxiliares.

   As veciñas e veciños afectados saben isto porque xa o ano pasado dende as oficinas que montamos expresamente para este tema, llo explicamos. E se alguén ten dúbidas, so ten que vir polo concello e encantados lle aclaramos o que sexa preciso, como precisamente cho explicamos a ti fai uns días – inda que deberías sabelo – cando viñeches polas instalacións municipais a preguntar por este tema. Algo que se pode facer agora, por certo, que o servizo de recadación é municipal.

   Que teñas agora a cara dura de saír na prensa dicindo que o goberno municipal está subindo os recibos do IBI é evidente que obedece unha estratexia política baseada na mentira e no engano.

 Salomé, deixa xa de enredar á xente con mentiras e demagoxia de baratillo. O goberno de Ribadumia non lle subiu o IBI os veciños, foi o Partido Popular quen atacou a nosa veciñanza, facéndolle pagar ata pola caseta do can.”

Publicado en Cousas de Ribadumia, cousas miñas | Deixar un comentario

Cine: Predator

John McTiernan dirixeu varias das mellores películas de acción dos últimos trinta anos, “A  xungla de Cristal ( e tamén a terceira parte da saga)”, “A caza do Outubro Vermello”, “O último gran heroe”, ou a xenial, a pesar da metedura de zoca de Michael Crichton,  “O guerreiro número 13”, entre outras.  Unha carreira completiña, que despegaría de golpe no 1987, con aquela mezcla de xéneros, dende o bélico ó terror, pasando pola ciencia-ficción, que foi   Depredador. Seguramente das mellores peliculas que protagonizou o cachiman por excelencia Schwarzenegger, e un éxito a todos os niveis.

  Tal como aconteceu anteriormente con “Alien, o oitavo pasaxeiro”, o protagonismo daquela película non recaiu tanto no actor principal como  no alienixena, neste caso un bicho moi feo que se dedicaba a andar pola selva coleccionando espiñas dorsais, cos seus correspondentes cerebros. E ese bicho acabaría por protagonizar varias secuelas e mesmo por enfrontarse ó xenomorfo  Alien en dúas ocasións ata chegar á recen estreada Predator, dirixida por Shane Black, un deses elementos  raros que  pululan por Hollywood, que tanto participa como actor, como produce, elabora guións ou mesmo dirixe. De feito neste caso dase a casualidade de que Shane Black  foi un dos actores no  Depredador de McTiernan.

  Vamos coa película que nos ocupa. Máis que aceptable  dentro do seu xénero. Pero non é Depredador, nin o protagonista, Boyd Holbrook, é Arnie. O bo desta película é que parte da premisa de que non pode superar á orixinal, polo tanto o guión tomase o tema  bastante a coña, collendo algunhas das particularidades da cinta de 1987 – inicio na selva, grupo pequeno de militares enfrontados ó bicho, o goberno como axente intrigante que sabe pero non conta, … – para metelos nesta dun xeito  actualizado , pero tamén algo retorcido. As similitudes  chegan ó nivel de que o director cambiou as características dalgunhas personaxes pero mantendo a compoñente racial por un lado (o “malo” do goberno tamén é negro, e tamén hai no grupo ademais dun negro un indio moderno, ou sexa un hispano), pero  retorceu outras cuestións como por exemplo a exaltación dá amizade á que asistíamos na orixinal de 1987 (moi de machotes)  que nesta se converte nunha relación de parella, modificando a esencia do asunto. Pero o cambio máis notable é, ademais do cambio de escenario,   que abandona a mezcla homoxenea de xéneros para quedarse nunha cinta de corte fantástico, sen máis. En contrapartida aposta pola denuncia social, anque penso que non acerta ben coas formas.

  Predator funciona como película de acción, con toques de humor – algúns innecesarios ou cando menos, mal desenvoltos – outro pouco de sangue, e un par de xiros no guión que tentan darlle certa solidez á historia. Como resultado, temos unha película divertida, entretida e que se pasa pronto, anque cara o final se lie un pouco coa historia. E inda que parece que non aporta moito máis, si que hai unha serie de reflexións interesantes relativas á violencia e, sobre todo, ás persoas que son diferentes ó establecido socialmente e o xeito en  as trata a sociedade “normal”. Neste último sentido a pelicula manten un cariz moi reivindicativo, pero algo excesivo, tanto que desfigura a película na súa última parte.

  O ideal sería que antes de ir ver esta penultima entrega do bicho ese, volverades ver, se conseguichedes non vela en todos estes anos,  a orixinal. Ademais de envellecer bastante ben, daravos outra visión desta última, e poderedes coller moitos detalles que obvio para non facer moito spoiler.

Esta película fixome pensar nestas outras:

Depredador, de John McTiernan, polo evidente.

Alien, o oitavo pasaxeiro, de ridley scott, por que é o alien de referencia, ademais de enfrontarse ó bicho  depredador en dúas ocasións.

O guerreiro número trece, de John McTiernan,  para min do mellóriño deste  director.

 

Publicado en cine | Deixar un comentario

Non son o PSOE ou SOMOS, son Gonzalo Durán  e o PP.

   “Novamente asistimos a unha  controversia desas que o señor Durán tanto lle gusta crear para ocultar as súas incapacidades. Desta volta armouna á conta da rede de transporte público recortada  no seu día polo Partido Popular e sobre  a que agora a Consellería de Infraestruturas é incapaz de actuar dun xeito efectivo. Un inciso. Quizais, se a señora Ethel Vazquez e o señor Ignacio Maestro escoitaran á xente do común e aos concellos, en lugar de atender aos intereses particulares do  señor Raúl Lopez, as cousas irían doutra maneira. Non é así, e cada día xorde unha problemática co transporte público nunha comarca diferente, mentres no Salnés seguimos igual de mal que antes, solo que con Gonzalo Duran  dando a nota.

     No Salnés temos moitas particularidades que neste asunto deben terse en conta. Non temos unha rede interurbana de bus  que conecte axeitadamente e con boas frecuencias os principais núcleos, así como cos centros educativos e administrativos; hai concellos cuxo hospital de referencia é o do Salnés, pero outros téñeno en Pontevedra; nin uns nin outros teñen boas conexións e algúns como Ribadumia teñen conexións co hospital que non se corresponde;  a única estación de tren esta nun extremo da comarca, e sen axeitadas  comunicacións por bus co resto.  Un presidente da mancomunidade responsable tería en conta todo isto e todo o que non poño aquí por non ocupar espazo, que é moito, e sentaríase a falar co resto de forzas políticas e alcaldes…

   Pero nós tristemente temos ó señor Durán, en funcións  gracias no seu momento á ineptitude do PSOE para botalo.  Por iso sorprende que no canto de mostrarse agradecido coa señora Tania García, cargue contra ela e contra o PSOE desviando a atención – co conto infantil ese de “el PSOE nos roba”- da realidade de que  o Salnés vai ser, outra vez, ninguneado pola Xunta de Galicia.

    Pero non será culpa do PSOE. A súa proposta é incompleta, e mellorable, pero nada máis. A culpa  será  do señor Durán, moi capacitado para andar de paseo e de compras pola comarca  e para  facer negocios con eses amigos rusos seus e do seu colega Tourís, pero  totalmente incapaz de exercer correctamente o seu cargo, e consensuar cos representantes municipais e políticos un plan completo, ben elaborado e legal, que propoñerlle á Consellería de Infraestruturas. A culpa é toda súa , que chama experiencia a poñer unha furgoneta dando voltas polo Concello,  algo moi distinto a ter un plan de transporte comarcal que atenda as diversas necesidades dos concellos. A culpa non é dos concelleiros de SOMOS, que propoñemos que a mancomunidade traballe nun plantexamento que solucione problemas en lugar de causalos, e que todas as persoas do Salnés teñan os mesmos beneficios e importantes descontos que o PP vai dar a concellos como Pontevedra, Vigo, Redondela, Poio ou Sanxenxo, entre outros. 

   Non, os únicos responsables deste desastre son o señor Duran  e o Partido Popular.”

  Este artigo foi enviado á prensa en relación coa controversia na que se meteron Gonzalo Durán e o Psoe de Vilagarcia en relación ó transporte urbano no Salnés, que está en proceso de modificación co gaio do remate das concesións das liñas de buses o ano próximo. Dende Somos Ribadumia xa espuxemos, xunto as outras plataformas municipalistas do Salnés a nosa postura, que se resume en : dialogo e consenso a nivel comarcal,  e defensa ante a Xunta de Galicia dos dereitos da nosa veciñanza en cuestión de organización de rutas, conexións e beneficios económicos. E Durán que se deixe d e películas. Está moi ben  que en Pontevedra os menores de 19 anos non vaian pagar  pagar bus e o resto vaia ter descontos de ata o 80%, pero no Salnés, que somos máis de 100.000 habitantes,  temos dereito os mesmos beneficios, ademasi de a unha rede  de transporte público eficaz. O que non pode pasar é que inda por riba de non facer nada o dereito, a Xunta  nos deixe aos concellos a responsabilidade de buscar solucións, cando lles corresponde a eles. E o que tampouco pode ser, é que Gonzalo Durán queira  tapar as incompetencias propias e da Xunta montando un circo e cargandolle o morto os de Vilagarcia.

 Como remate deixovos unha foto feita polo Concello de Valencia para explicar a problemática do uso excesivo de vehiculos e a importancia do transporte público, en termos económicos, de movilidade,  e medioambientais. A foto son en realidade dúas. A man esquerda temos unha vía ocupada por coches particulares, e a man dereita temos a mesma vía, ocupada por un único bus, suficiente para transportar a todas as persoas que ocupaban os coches da esquerda. Unha imaxe que vale máis que mil palabras.

mouress--644x362

Publicado en Cousas de Ribadumia, cousas miñas, politica xeral | Deixar un comentario

Viaxes: pola ribeira do Dordoña en autocaravana

  Este ano (por fin!!)  puiden realizar  unha viaxe en autocaravana, aproveitando uns pouquiños días que me conseguín coller a finais de agosto. Anque a viaxe incluiu pasar por moitos lugares, como Cantabria, Euskadi, Burdeos, norte de Burgos ou Asturias, vou centrar este artigo na parte de  tres días pasados  na Dordoña, antigamente provincia  do Perigord, unha zona de Francia pouco saturada de turistas, pero moi rica en historia, gastronomía, paisaxes… Vou  repasando a viaxe día a día, e cara ó final do artigo incluo uns apuntes sobre a organización da viaxe, custes, etc…

mapa viaxe dordoña

Dia 1: de  Saint-Émilion a beynac-et-cazenac.

   A provincia da Dordoña toma o seu nome do río que a percorre a través dunha paisaxe kárstica que deixa estampas espectaculares, con castelos e vilas medievais de conto.

  A primeira parada, logo de facer noite en Burdeos, foi Saint-Émilión, unha vila nada a partir dunha comunidade relixiosa, rodeada de viñedos e cargada de historia. Esta vila, cuxo desenvolvemento se debeu, non ó viño, se non a extracción de pedra para a construción, motivo polo cal toda a zona é unha sucesión de covas, boas  para o viño e para os champiñóns, conta entre as súas rúas estreitas con varias peculiaridades, como a igrexa monolítica excavada na pedra no seculo XII ou o claustro dos cordeliers (franciscanos) que foi claustro e mercado á vez, e a través de cuxa capilla se accede á bodega, excavada vinte metros mais abaixo e onde se elaboran viños “cremant”, ou sexa, espumosos.

SONY DSC

   Logo de percorrer as rúas de Saint- Emilión, fotografiar torres, lavadoiros e rúas, tomar un cafe admirando as vistas da vila e un  viño nun ambiente máis monacal, tocou seguir camiño seguindo o curso ascendente do Dordoña. Despois de comer nunha pequena zona de esparcemento habilitada para autocaravanas nunha vila sen nome, encontramos Bergerac, a cidade de Cyrano. E despois de pasear polas súas pequenas rúas e admirar a estatua do home co nariz máis famoso de Francia-  anque a súa importancia real ven dada porque, ainda que morreu con so 36 anos, é un dos mais importantes escritores de Francia no seculo XVII- , seguimos ruta río arriba, ata chegar a Beynac-et-cazenac.

SONY DSC

   A Beynac-et-cazenac chegamos xa coa caída da tarde, e acompañados dun chaparrón que lustrou as pedras desa vila, da que solo se pode decir que é unha preciosidade, anclada na parede ó abrigo do castelo e moi ben conservada. Tanto o seu castelo como os outros catro que o acompañan na zona  denominada Perigord Negro, son parte relevante da historia francesa, pois ademais de que o ancho río no pasado foi unha importante vía comercial, serviu tamen de fronteira entre Francia e Inglaterra durante a Guerra dos Cen Anos. Cear debaixo dunha parra nun lugar como este é todo un privilexio.

 

Día 2. De La Roque-Gageac a Montignac.

  No segundo día na ribeira do Dordoña, a primeira parada foi na vila de La Roque-Gageac. O nome xa o di todo, pois a vila medieval fica acochada entre o sainte da montaña e o río Dordoña, tanto, que a única estrada que a cruza esta  feita literalmente enriba do cauce. O sorprendente deste lugar é que aos parroquianos acordoulles transformar o nucleo nun xardín botánico tropical, polo que ó meterse naquelas pequenas rúas un tiña a sensación de terse trasladado a unha vila colonial no caribe. Cousas dos franceses.

SONY DSC

   Logo desta parada, e de aprovisionarnos dunha das especialidades locais, o aceite de noz, seguimos rumbo a outra vila con castelo, neste caso Castelnaud-la-chapelle, que domina dous vales, con cada seu río, o Dordoña e un dos seus afluentes, o Céou. A subida ó castelo a pe faise sufrida, pero logo as vistas compensan o esforzo. Ademais o castelo foi reconvertido nun museo, centrado na guerra e nas armas, ademais de repasar a historia do propio castelo e de toda a vila que se acubilla á súa sombra. Logo de visitar o castelo, xa xantamos nunha terraza  ó seu pe.

SONY DSC

  Xa pola tarde, puxemos ruta, con algunha parada  intermedia, cara o seguinte punto no mapa, o castelo-santuario-vila medieval de Rocamadour. Falamos do segundo lugar máis visitado de Francia, despois do Monte de Saint-Michel. Con razón. Non fun quen de facer unha foto que recollera na súa dimensión a estrutura dese lugar, todo prazas e escaleiras. Pero quenes teñan visto a versión de cine do señor dos aneis, seguramente encontren similitudes coa cidade de Minas Tirith. De todos xeitos, o castelo está no cume da parede contra a que se construiu todo o conxunto, por debaixo del esta o grupo de igrexas do santuario, coa sua virxe negra, e abaixo, contra o río, a vila medieval, pechada por dous arcos, que inda se conservan. Unha preciosidade. O final da tarde, achegamonos a Montignac, co pensamento xa posto na visita do día seguinte a Lascaux.

SONY DSC

 

Dia 3: de  Lascaux a Les Eyzies-de-Tayac-Sireuil.

O terceiro día de estadía na Dordoña foi todo para a prehistoria no val do Vézère, un lugar extraordinario. Comezando pola visita ás covas de Lascaux. Bueno, á cova non, á copia que teñen montada, similar á de Altamira, anque a cántabra ten un acabado máis aproximado á cova real e a de Laxcaux busca uns fins máis didácticos. A cova de Lascaux foi descuberta por casualidade no 1940, cando uns rapaces que buscaban un can perdido  deron cun oco pequeno, aberto no chan polas raices dunha arbore caida. Se esa arbore non caíra, deixando un oco de acceso, a cova inda seguiría oculta. E a saber as que haberá nesa zona.  As pinturas rupestres son unha maravilla digna de coñecer, sobre todo tendo en conta que teñen 17.000 anos de antigüidade e os medios cos que foron feitas. Ademais, falamos dunha cantidade enorme de pinturas,  1.963 unidades gráficas, entre pinturas e grabados, en solo 80 metros de cova. Como non deixaban facer fotos, deixovos unha que recollin de internet,

cave-paintings-lascaux

e tamén un par de  enlaces, por se queredes máis e mellor información:

https://www.nationalgeographic.com.es/historia/grandes-reportajes/la-cueva-de-lascaux-el-mayor-museo-del-arte-prehistorico_6471/1

https://www.lasexta.com/tecnologia-tecnoxplora/ciencia/divulgacion/cuevas-lascaux-descubiertas-casualidad-estropeadas-siempre_2014100157fca6630cf2a2e945ba1d9d.html

pero recomendovos a visita á cova, ademais esta moi ben montado o asunto, con moita información e moita trancallada dixital, dende tablets de uso persoal ata proxeccións. Peor están os dous parques que intentan colar como complemento da visita. A miña recomendación e non picar na compra, que supon gastar 24€ por persoa ( a visita a Lascaux son 17€). En todo o val do Vézère hai varios museos, uns públicos e outros privados, moito máis interesantes. Nos picamos na compra conxunta e case perdemos todo o día, tendo que deixar de lado a outra xoia da zona, o museo nacional de prehistoria. De todos xeitos, percorremos o val e puidemos comprobar porque é un lugar con tanta carga historica e prehistórica. Ben situado, con altas paredes de pedra caliza que dan abrigo e un río do que servirse. Ademais está pragado  de covas, refuxio ideal na época na que os  avos dos franceses andaban por ali cazando bisontes.

 Con ese paseo polo val do Vézère, parando nun par de sitios interesantes, demos por rematada a nosa visita á Dordoña, e xa puxemos rumbo  sur, para ir voltando, pouco a pouco, cara o centro do mundo.

 

Apuntes sobre a viaxe.

  • A autocaravana. Alugar unha autocaravana é unha opción de viaxe que ten ventaxas e inconvintes. O inconvinte maior e, nun primeiro momento, o seu custo. En tempada alta, preparadevos para pagar 140€ por día, anque negociando o prezo, se vos ides máis dunha semana, podedes sacala por algo menos. En todo caso non son baratas e tedes que sumar o combustible á conta. Dito isto, se pensades que ides gastar máis que con outra formula de viaxe, estades errados.  Outro inconvinte ten que ver con vivir en Galicia. Salvo Portugal, o resto de Europa fica lonxe, e iso pode ser un problema se se dispón de poucos días. E todo acaba aí. Por que polo demais  unha autocaravana solo ten ventaxas. Liberdade de ir e vir como se queira, parando onde se queira e sen preocuparse nin do hotel nin do restaurante. permite  xestionar a economía da viaxe moito mellor, pois sempre se pode, por exemplo se a cousa vai xusta, cociñar na autocaravana. A nosa formula foi mixta, desaiunando na furgo  e repartindo o resto de comidas do día, segun o lugar, o momento ou a apetencia, entre algún restaurante local e a nosa cociña de campaña, que cargamos en Euskadi.
  • Chegar a Dordoña. Nos optamos por ir, dende Euskadi, vía Burdeos, pois queriamos visitar esa cidade e tamén pasar pola duna do Pilat (xa vos contarei), pero non é nin de lonxe a mellor opción, pois os atascos para chegar a  Burdeos son de dimensións épicas, e insufribles. Ademais as autopistas son caras. O mellor e máis barato é dirixirse dende a fronteira, mellor dende a Navarra, directamente a Bergerac, ou á vila que escollades para iniciar a ruta.
  • Moverse por ali. Na autocaravana en Francia non hai problemas, nin para moverse nin para aparcar, pois case todas as vilas teñen zonas delimitadas para autocarvanistas, e en xeral e un sector turístico ben tratado, non como en España, que inda pensamos que os das autocaravanas son unha banda de vellos furricas que non deixan un peso. O meu consello se viaxades é que levedes, ademais do navegador, un mapa de papel, dos de toda a vida. Resulta moi util para trazar rutas de viaxe, pois aporta moitísima información. Ademais, nos usamos de guía a páxina https://www.france-voyage.com/es/ , moi completa e que nos permitiu organizarnos bastante ben.
  • Comer e beber na Dordoña. Nesa zona de Francia tedes que ter en conta que pensan que teñen un viño boisimo. Non o dubido, pero ter bo viño e unha cousa e pagar de media 7 €  por unha copa de viño outra moi distinta. O viño, entón, moi caro. Comer non tanto, eu de media calculei que nun restaurante normal, se pagan por persoa 2/3 € máis que por aquí. Que se come? foie grass de pato, zancos de pato, peituga de pato…todo o pato, e  a oca. E despois un pouco de todo, prodúcese moita noz, e polo tanto teñen aceite de noz, licor de noz, cervexa con noz… tamén queixo, mazas…
  • custes da viaxe. Como vos decia ó principio, esta viaxe solo é parte dunha algo máis longa, polo que sendo puristas habería que sumar os custes de chegar a Dordoña, pero é que non fomos moi dereitos que digamos. Así que  centrándonos neses tres días, sumando o alugueiro da autocaravana, máis o combustible, comidas, entradas, compras, cañas e demais, gastamos en tres días en torno a 600€. Se vos parece caro tede en conta que se queredes ir en avión, dúas persoas, pagar hotel e alugueiro de coche para poder desprazarvos … os custes serán similares, ou maiores. De feito, esta viaxe xurdiu logo de ver o que valía  irse dez días de vacacións a varios  lugares de europa. Demonos conta de que sumando todo non había moita diferencia, cando non saía directamente bastante  máis barato ir na autocaravana.  Como referencia, descontando o custe do alugueiro, nos levabamos un orzamento de 150€ para cada día (prevendo imprevistos), e gastamos bastante menos.  O que está claro é que logo duns anos de bos prezos, o custe de viaxar, polo menos no verán,  volveu a subir, e bastante.

   Por último, recomendovos que se tedes a posibilidade visitedes a Dordoña, por que paga moito a pena. Nos solo lle dedicamos tres días, pero deixámonos moito atrás, e penso que da perfectamente para empregar unha semana enteira de vacacións, sen cansarse do lugar. Ademais non é moi extenso, e se non vos vai isto da autocaravana, penso que cun hotel algo centrado e un coche de alugueiro, podedes organizar  unha viaxe moi bonita e non moi cara. Ademais esta zona en primaveira e outono, que son tempada baixa ,  debe ser todo un espectáculo.

SONY DSC

Publicado en viaxes | Deixar un comentario

Non cola, Luís.

   Recapitulemos. O tema comezou a raíz dun teatrillo que o PP montou co parque de bombeiros  e cunha acusación bastante falsa sobre as axudas para  emerxencia social . Dende  Somos Ribadumia fumos contestando , pero nun momento dado Luís Serantes decidiu aproveitar que o Miño pasa por Tui para facer campaña, sacando un artigo de opinión.

   Chegados a este punto, crein necesario respostarlle. Pero o amigo Serantes , como ese convidado pesadiño que hai en todas as bodas, cando amarra o micrófono costalle soltalo, e volveu a carga a semana pasada con outro artigo, ainda mais chafalleiro que o anterior …

   Realmente, con esas declaracións que fixo, definese bastante a si mesmo, pero pareceume preciso puntualizar un par de cuestións. Por que? por que xa esta ben de ir enganando a xente, e de dar imaxes erradas sobre un mesmo e sobre os demais. Deixo aqui o artigo, que saiu en prensa.

   O primeiro, Luís como dis que non coincidimos no Concello, se ata nos fixeron unhas fotos chulísimas que o demostran? Non Luís, non cola. Non cola que me queiras poñer por vago, como tampouco colan as acusacións mal disimuladas de machista que me dirixes. Contra a túa demagoxia, e as túas falsidades, aportareiche algo mais sólido que un comentario: feitos. Apoio á creación e ó traballo diario de ESMAR, Plan “Conta Comigo” de apoio as vítimas de violencia de xénero, outro plan de apoio a fillos de vítimas, actividades de prevención do acoso escolar, ciclo de actividades, exemplar na comarca, no Mes da Diversidade, redución do número de familias en exclusión social, charlas de todo tipo, aumento do convenio con BATA, organización de eventos solidarios… E nomeo cuestións relativas a só unha das áreas das que son responsable, servizos sociais, á que ademais lle aumentamos os recursos dende que son concelleiro. O que non mirei eu neste tempo foi o Partido Popular apoiándonos ou cando menos participando en nada disto, máis ben todo o contrario.

   Pero unha cousa puxeches de relevancia a semana pasada, nun artigo bastante soso en canto a contido, anque abundante de insultos velados. Hai unha enorme diferencia entre a túa postura política e a miña. E iso paréceme algo importante.

   Cando pos de relevancia que a túa “categoría”, ou a da túa compañeira Salomé, se define pola vosa carreira universitaria, estasnos dicindo aos demais, que como non temos carreira non valemos nada. Iso é clasismo do máis rancio, a parte de ridículo, e supón unha falta de respecto para moitos veciños e veciñas. Queda claro que máis de dereitas non podes ser.

   Queda claro, para o caso de que houbera dúbidas, que para ti vos sodes os de arriba e nos somos os de abaixo.

   Pola miña banda, en contra do teu desprezo, direiche que estou moi orgulloso de terme pagado uns estudos medios e chegar a ser un simple técnico de ascensores, e seguiría estando orgulloso no caso de ter outro traballo, mesmo sen cualificación. De feito tiven uns cantos. Pertencer a iso que vos parecedes denominar plebe, nin me fai inferior nin me impide aportarlle algo a sociedade dende a política, e tamén dende outros ámbitos. Tampouco me impide pillar os chistes, como cando tentas facernos crer que teus pais che pagaron a carreira de avogado por que tiñas vocación de compromiso social … Home, un pouco de seriedade. Cobrando 40.000 euros do PP e inda te andas a pelexar cos teus compañeiros polos 15 euros de cada comisión informativa… demostrando que ti compromiso só o tes cos euros.

   Cando contrapós o meu paso por varias forzas políticas (solo deixei dúas, informate mellor), coa túa permanencia relixiosa no PP, partido declarado corrupto, tentas mostrar que ti, que atravesas un proceso de investigación xudicial, es un político exemplar, e eu sen embargo non. A política entendida como a relixión ou o fútbol. Pero, e a ética onde queda? Eu ireime coa cabeza alta de calquera forza política que considere que non defende os mesmos principios que eu defendo, e dende logo non me verás nun partido como o PP que ten a corrupción como norma de funcionamento. Ti, sen embargo, mentres che vaian pagando e mantendo ese aire de clase alta que tanto che gusta, aguantas onde faga falta. Iso non é ser político, ten outra denominación. O triste disto é que por desgracia non es o único que se deixa cegar por esas luces intensas que supoñen os cartos e a imaxe do poder.

   Non cola Luís, pero agradézoche a oportunidade. Son consciente de que esta carta é algo dura contigo, pero era necesaria. Os nosos veciños e as nosas veciñas deben ver que en Ribadumia existen dous modelos políticos opostos, o do clasismo da extrema dereita propio de réximes anteriores e do caciquismo, que favorece a uns poucos, e que compra e vende favores e votos para conseguir o poder. E outro proxecto, o de Somos Ribadumia, que nace da propia veciñanza, formado por persoas de todo tipo e que traballamos pensando na maioría, no beneficio para todos, incluído ti.

   Dous modelos antagónicos, entre os que haberá que escoller dentro duns meses, definindo o futuro de Ribadumia. Un saúdo.

Publicado en Cousas de Ribadumia, cousas miñas | Deixar un comentario

Libros. El hijo prodigo, de Colleen McCullough.

descarga  McCullough fíxose famosa gracias a El pájaro espino unha serie de televisión que tivo moito tirón alo a principios dos oitenta, e que adaptaba unha das súas primeiras novelas. Sen embargo, a súa gran reputación como escritora, eu diría que a mellor da súa xeración e ademais por moito, nada ten que ver con esa obra nin coas súas outras novelas de carácter romántico. McCullough subiu ó altar literario gracias á novela histórica. A súa serie sobre os anos finais da primeira república de Roma son fantásticos en todos os sentidos. Con todo, cara o final da súa vida (morreu no 2015) escribiu unha serie de novelas policiacas, ambientadas na década dos sesenta nunha vila americana.

  “El hijo prodigo” é a cuarta desa serie, das cinco que a compoñen, anque é a terceira publicada en castelán. Obviamente, como non é a primeira obra da serie, as principais personaxes, o capitán Carmine Delmonico e o seu equipo, así como outras personaxes e as particularidades da vila onde se desenvolven as novelas,  non  pasan por ningún tipo de presentación. Pero tampouco é necesario. Calquera destas novelas poden lerse de xeito independiente, pois centranse principalmente no caso.

 A acción xira ó redor dun veleno roubado dun laboratorio de investigación, que se mostra responsable de varias mortes, que sacan á luz diversas disputas empresariais e persoais. Estamos, pois, ante unha obra de puro xénero, con varios sospeitosos, e unha trama que vai desenredándose  á par que avanza o traballo policial, con varios xiros  e meandros ó longo da trama, incluindo de regalo  algunha subtrama que axuda a darlle realismo a situación, e a mostrar en paralelo as fealdades da vida da pequena comunidade onde está ambientada. Destaca pola rigurosidade coa que trata o traballo policial, incluidos os sinsabores das pistas falsas, nunha época onde ninguén escoitara falar aínda de C.S.I., e os mecanismos de investigación eran, comparados cos de hoxe en día, bastante rudimentarios. O bo facer da escritora notase na narrativa, axil incluso nos pasaxes e explicacións máis aburridos, o uso do momento histórico para encadrar a narración, e na capacidade para dotar de vida propia as diferentes personaxes, cos seus claroscuros.

   Dende logo é unha boa lectura de praia.

Este libro recordoume a estes outros:

  • Toda a obra de Collen McCollough, da que pouco me falta por ler, pero destaco:

descarga (2)on,off , a primeira da serie que protagoniza o capitan Delmonico, e para min  a mellor, sobre todo por como se desenvolve a trama e como remata. Moi recomendable.

 

44692461“La huida de Morgan”, que narra a través da vida dun preso, as primeiras colonizacións de australia, cando Inglaterra mandou maleantes  de todo tipo ó lugar máis lonxe que encontrou, provocando o nacemento dun país moito maior que a propia Inglaterra.

macu0“El primer hombre de roma”, obra coa que inicia unha saga imprescindible para calquera que guste da  novela histórica.

 

 

 

  • descarga (1)El nombre de la rosa, de Umberto Eco. Por que se falamos de novela policíaca temos que falar desta obra, magnífica mirese como se mire.

 

Publicado en libros | Deixar un comentario

Luís, imposible facelo peor… na oposición.

  Ultimamente estamos asistindo  a unha campaña de empuxe e derribo do Partido Popular de Ribadumia contra o goberno municipal, do que formo parte como representante de Somos Ribadumia. Esto non debería ter nada de especial, a fin de contas o PP é o partido da oposición e con dúas persoas liberadas e cobrando  algo suponse que teñen que facer, se non fora polas formas que utilizan e polas cuestións coas que nos salen Luis Serantes e compañia. A formula seguida polo PP é sinxela, atacar á Deputación con todo, con razon ou sen ela, e calar cando quen nos prexudique nalgo sexa a Xunta de Galicia do Partido Popular.

   Esta maneira interesada de actuar ten a resposta política que corresponde nos espazos de debate político, como os plenos municipais, pero sobre todo co traballo diario que é o que nos define máis aló do que o PP diga de nos.

   Pero con todo, ante as últimas  declaracións do  pope local do PP, Luís Serantes, crin necesario, dende unha perspectiva particular, dirixirlle unhas verbas  en forma de carta aberta enviada ós medios.  Moito me gustaría extenderme sobre as actitudes e formas do PP local, pero dado o limitado do espazo na prensa, tiven que condensar. transcribo a carta tal cual foi enviada.

“CARTA ABERTA A LUIS SERANTES:  imposible facelo peor… na oposición.

Vexo, benquerido Luis Serantes, que ultimamente suples a Salomé Peña, non sei se colliches  xa por fin o relevo, pero tendo en conta que xa sabiamos que eras quen lle redactaba todo, polo menos agora aforramos a recadeira.

Recoméndoche que antes de opinar sobre emerxencia social pases polo concello e fales co persoal que atende ás familias máis desfavorecidas. Pola miña banda, solo che direi que estou moi orgulloso do traballo que estamos facendo. Eu, a diferencia de ti, non concibo ás familias desfavorecidas como unha clase social, os “pobres”, se non como persoas as que hai que axudar a saír adiante, e esa axuda non consiste en dar esmola.

Pero non quería falar diso, senón da penosa oposición que estades facendo. Non se pode ser máis demagóxico e interesado, e á vez facelo peor. Colliches un comentario da presidenta da Deputación que non era anuncio de nada, sacáchelo de contexto e montaches un espectáculo, con frases duras, declaracións na porta do parque de bombeiros… Dúas semanas despois, os bombeiros seguen onde estaban, se os chamamos acoden a facer o seu traballo, e nada cambiou. Non notamos ningún prexuízo.

Pero si o notamos  noutro lado, e moito. Porque mentres vos faciades o parvo no polígono, o Sergas decidiu non cubrir a falta dunha das nosas médicas, provocando o caos e a saturación do servizo. Tamén desapareceu do noso centro de saúde o pediatra, e agora as nais e os pais teñen que desprazarse a Cambados e, ademais de salvar a distancia,  compartir con outros concellos un servizo saturado.  

A  atención sanitaria no noso concello esta empeorando a pasos axigantados  gracias ó Partido Popular e o señor Feijoo, pero  como eses son “os vosos”, non facedes nada. Absolutamente nada. Deixades os vosos veciños tirados. Estando na oposición, e coas vosas posibilidades, non se pode facer peor.”

Publicado en Cousas de Ribadumia, cousas miñas | 1 comentario