Libros: Os fillos do lume, de Pedro Feijoo.

descarga (4)

   Pedro Feijoo váisenos, meus amigos e amigas. Parece que fuxe cara algún lado correndo máis do que lle dan as pernas.

Se non lestes o libro pero o pensades ler, mellor  sigades entón non  lendo este amaño de crítica.

    Os fillos do lume preséntase como a segunda parte da premiada “Os fillos do mar”, pero daquela boa novela, relato de aventuras de corte clásico, cuns oportunos toques de novela negra, outros aliños de novela histórica e unhas personaxes ben expostas, non queda aquí máis que o recordo, e tres personaxes, a cidade de Vigo, e os dous protagonistas, que nesta entrega aparecen deformados por un espello convexo, especialmente Simón Varela,  ó que o autor aplica o mesmo mal que Gore Bervinski (inda que nese caso a culpa seguramente sexa da Disney) ó Jack Sparrow dos Piratas caribeños, e preséntanolo como unha caricatura da mesma personaxe na novela anterior. Así, o Simón que en “Os fillos do mar” era un torpón que levaba cun humor moi de aquí a súa  habilidade para meterse en leas, bo exemplo de antiheroe,  convertese nesta nun verdadeiro imbecil, que se pasa a novela a tombos dun lado para outro, metendo a pata en todo e  sen decatarse de nada, e aportando á historia aínda menos.

   E cando xa na primeira páxina te das conta de que unha personaxe á que lle tiñas cariño perdeu toda a gracia, o resto non pode ir ben. A novela non consegue nin de lonxe o lustre da súa antecesora, e tampouco consegue que as pezas encaixen ben, nin que o Macguffin que usa  o autor como enganche para falar do que realmente lle interesa, que é a (verdadeira) historia da reconquista de Vigo, resulte minimamente crible.  Iso por non falar de certas cuestións, que ademais de mal resoltas,  directamente sobran na historia.

   Pero non todo son desgracias. Pedro Feijoo é un escritor áxil e con talento, como tamén o é Verbinski, e como coas peliculas do director, se obviamos certos ticks absurdos, podemos pasar unha boa tarde de praia con esta novela. Ademais detras da obra, guste ou non, notase un traballo de documentación intenso, e moitas horas de patear rúa. Aporta unha boa e completa visión  sobre o episodio da reconquista, algo que sempre se agradece, máis @s que somos afeccionados á historia,  e unha visita guiada pola cidade olívica e por algúns recunchos e institucións dela  que xa podía tomar exemplo o alcalde dos dinosetos.

   Esta novela fíxome pensar nestas outras:

  • Todas as novelas anteriores que leín do mesmo escritor. Os fillos do mar , unha obra moi boa mirese como se mire. A memoria da choiva tamen está bastante ben. Pero Morena, perigosa e románica  por desgracia xa apunta a perda da brúxula que parece confirmarse con Os fillos do lume. Agardemos que todo fora unha mala fase creativa desas que teñen os autores,  e que  xa rematara. 

Advertisements
Publicado en libros | Deixar un comentario

Cine. Un lugar tranquilo

Krasinski sábese o “manual de como ser un bo director sen meterse en lios” de memoria. Esta película, na que ademais de enchufar a súa muller como actriz protagonista, dirixe, actua e participa no guión, pareceume un correctísimo exercicio de cine de xénero. E esta é a sensación que tiven cando recordei a pelicula esta mañá: obra de manual categorizada no xénero de terror, co toque xusto de orixinalidade para que resulte chamativa.

Pero iso foi esta mañá, onte cando saín do cine a sensación era de haber visto e gozado dunha moi boa película, onde o bicho era case o de menos, un simple mal necesario para xustificar todo o demais. Por que esta película fala de outras cousas: da necesidade de adaptarse os cambios que a vida nos trae, por exemplo. Ou da dor da perda, do sentimento de culpa e do perdón. Nada novo no cine tampouco. Pero na ambientación da historia, e en como fala destas cousas, é onde Krasinski se gana os méritos.

Vaiamos por partes. A montaxe sonora é moi boa; unha xenialidade en si mesma, logra que entremos na película de cheo, e que pasemos agobio. Pero sería inxusto decir que ese é o único merito da película. O escenario para min resultou igual de logrado. Case toda a acción transcorre nunha granxa (e con isto non vos conto nada). A gracia é que, do mesmo xeito que por exemplo en “Alien”, o espazo físico está moi limitado, pero tamén compartimentado, permitindo así a división da historia e que haxa varios planos de acción. E isto tampouco é novo. Pero notase un esforzado traballo de ambientación, moi atento cos detalles, logrando que todo sexa máis realista e creible, e iso xa é máis raro de ver.

   Outras dúas patas importantes nesta película son o traballo dos protagonistas e a propia historia. Aquí seguramente están as debilidades da obra, pero esas posibles carencias están moi ben cubertas polo propio guión, que fai trampas ó solitario plantexando unha historia chea de incognitas, pero sen demasiados xiros e bastante predecible, e limitando o traballo dos actores coa propia dinámica da historia. E por todo isto precisamente funciona.

Eu diria que é unha boa pelicula no seu conxunto, pero resulta evidente que se sacásemos ou modificasemos algunha das partes desta historia, o resultado seria pésimo. Por outra banda, a obra podería ser algo mellor se cando se traballou o guíón se quixera escapar dalgún dos lugares seguros. Tampouco estaría de máis, dado que falamos dunha historia de terror, algo máis de deso mesmo, pero que conste que medo non, pero tensión hai abondo. En calquera caso eu son dos que pensan que unha historia coñecida pero ben contada, é moito mellor que unha historia moi orixinal pero mal desenvolta.

Esta película levoume a pensar nestas outras:

  • Alien, o oitavo pasaxeiro, de Ridley Scott , por que é un clásico inevitable do cine de terror na categoria de “con bicho cabreado”, e tamén un exemplo de como, atendendo ben os detalles, se pode facer moi bo cine cun guión de catro liñas.
  • The Descent, de Neill Marshall, por que é outro xenial exercicio de ambientación, que consegue levarte pouco a pouco ó seu terreo. Esta película vívela como se estiveras dentro da propia cova cas protagonistas. Que canguelo pasei.
Publicado en cine | Deixar un comentario

Un pouco de respecto, por favor.

 Esta semana pasada, Salomé Peña e o seu partido sairon na prensa elevando o ton de voz a conta dunha cuestión de carácter urbanístico, inda que o que realmente lles fastidiou foi que lles afeáramos a súa falta de palabra. O asunto non tería maior relevancia, a fin de contas o PP local leva tres anos de pataleta en pataleta sen asumir o seu lugar na oposición, se non fora por que para tapar a súa falta de argumentos, Salomé e compañia recurriron o insulto, neste caso contra a miña persoa.

   E isto si que xa cansa un pouco. Xa cansa ver como para facer política algunhas persoas se dedican ó insulto, sexa de xeito directo ou as agachadas, xa cansa ver como non importa reventar calquera cousa ben feita solo por que “os seus” non levan a batuta. Xa cansa tanta política de baratillo.   E xa cansa que uns poucos e unhas poucas se pensen que os demais somos parvos…

   Ó final, logo de falalo coas xentes de Somos Ribadumia, emitimos un comunicado como forza política, que podedes leer aquí, pero considerei tamén que, dado o personal do ataque, era preciso unha resposta pola miña parte. Esa resposta, inda que podería, e quizais debería,  ser máis  extensa, quedou concretada nun breve artigo de opinión enviado onte á prensa, e que vos reproduzo aquí abaixo.

  En política a educación é importante. Benquerida Salomé Peña, “tonto útil “ podería ser unha boa definición para unha persoa designada a dedo para ocupar un cargo, circunstancia á que efectivamente en Ribadumia xa estamos moi acostumados, concretamente dende o ano 2001, e mesmo antes, cando un alcalde do teu partido colocou un “tonto útil” en postos da deputación. O mesmo “tonto útil” que despois mordería a man que lle deu de comer e te colocaría a ti a dedo na alcaldía. Polo que comprendo que ti estarás moi afeita a ese tipo de circunstancias, e de funcionamentos dentro do teu partido.

   Claro que o entendo. Pero non me confundas a min contigo. Porque afortunadamente non todos somos iguais. E menos en canto ós funcionamentos políticos. Tamén che agradecería que respectaras á forza política á que eu represento, Somos Ribadumia, e recordaras, antes de facer certas afirmacións, que ti non es alcaldesa por un motivo: a maioría das nosas veciñas e veciños non te quería na alcaldía. Asúmeo.

   Aínda así, todas as persoas que vos apoiaron nas eleccións merecen que as respectes. Entendo que non esteas acostumada a estar sentada na cadeira de enfronte, e que o teu guía espiritual, o señor Serantes, tampouco estará moi acostumado ó traballo da oposición. Ou ó traballo político en xeral, se temos que atender o que vemos nos plenos municipais. Pero con actitudes como as que estás tendo so consegues que a imaxe das políticas e dos políticos desmellore, polo que outra vez, e desexo  que sexa a última,  pídoche que antes de asinar os comunicados, escritos ou mocións que outros che redactan, leas ben os contidos, porque nestes últimos meses estás conseguindo que creamos que es unha maleducada e que non tes respecto ningún polas persoas, sexan políticos da competencia, sexan veciños e veciñas de  á pé.

  Es, ou deberías ser, a líder da oposición. A túa misión é propor alternativas e solucións ós problemas, e buscar acordos con quen goberna para solucionar as cuestións que van xurdindo, ou avanzar na mellora da vida no noso concello. Por que niso consiste a política, non en buscar conflitos interesados, nin en ir por aí insultando. Asume por fin o teu rol, Salomé Peña, e ponte a  traballar, que xa son horas.

10/03/2018.

Publicado en Cousas de Ribadumia | Deixar un comentario

De viaxes: Croacia (pasando por Bosnia e Montenegro)

 Veño de investir uns días en coñecer Croacia, cun par de escapadas aos paises veciños de Bosnia-Herzegovina e Montenegro.

   Croacia é un destino turístico en alza, empurrado polos cruceiros e polo cine e a tele, con series como  “Juego de Tronos” ou o último capitulo de “star wars”,  que puxeron a Dubrovnik no mapa do turismo friki.  Esa alza notase nos enclaves con máis afluencia, pero de momento mantense como un destino asequible e sen masificar. E dende logo calquera que visite o país poderá comprobar que hai moito máis que ver que Dubrovnik, e moito máis que facer que bañarse nesas augas tan transparentes e cálidas. Pero vaiamos por partes. Primeiro resumo un chisco como foi a viaxe, e logo deixovos varios apuntes xerais, por se pensades ir a croacia e vos pode ser de interes.

 653fb8ead2e750bd7ecd5e4c87e52039   Croacia ten unha superficie de  56.594 km2  , aproximadamente o dobre da superficie de Galicia.  Goza de variedade de climas, ben diferenciados, dende o Continental das rexións máis interiores ó clima mediterraneo de toda da franxa costeira, pasando pola península de Istria, que vai algo por libre, tanto que esta considerada a Toscana Croata. Vista a súa forma xeográfica, a viaxe, partindo da pretensión de coñecer a maior parte do país, solo podía plantexarse dun xeito: entrar por un lado e saír polo outro.

   O punto de entrada foi, así pois, Zagreb, e o de saída Dubrovnik. Imos alo … e poñamoslle fotos:

Día 1: Zagreb.

SONY DSC   Zagreb é a capital de Croacia, e dividese en dúas áreas claramente diferenciadas, a zona alta, que alberga un nucleo antigo moi ben conservado, e a zona baixa, totalmente urbana, con rúas anchas plagadas de radares. A zona vella, que é a que non deberiades perdervos, conta con varios monumentos a ter en conta: a catedral, con dúas enormes torres góticas, e a cuxos pes se celebra diariamente un mercado local, cheo de flores, produtos tipicos e corbatas, pois a orixe desta prenda de vestir axfisia-noivos  parece estar precisamente no exercito croata, cuxos soldados alo polo ano 1.600 levaban ó pescozo  unha prenda negra; dende a catedral é facil orientarse e subir á parte máis alta, pasando pola porta de pedra, a única porta de acceso das catro que tiña a antiga cidade que queda, afumada iso si por un incendio acontecido no ano 1731 onde solo se salvou a capilla, que dende aquela é considerada miragreira e recibe a moitos creentes. O curioso é que inda cheira a fume. Xa arriba, a praza de San Marcos, sede dos edificios gubernamentais, pero dominada pola igrexa do mesmo nome, característica polo seu tellado; dende alí podedes pasar polo curioso e raro “museo das relacións rotas” e achegarvos ata o Paseo Strossmaye, ó pé da torre Lotrščak, un sitiazo: moi boas vistas da cidade, postos de comida e bebida, música en directo, un xardín artístico… Un bo sitio para deixar morrer a tarde. Logo para cear algo ou tomar algunha pivo (cervexa), tedes entre a catedral e a porta de pedra a  Ulica Ivana Tkalčića, totalmente peatonal, moi aniamada  e chea de locais.

 

Dia 2: de Zagreb a Rijeka.

SONY DSC O segundo día foi un día transicions varias:  de interior a costa, de autopista a vías nacionais, de altas montañas a vales inmensos, de calor de interior clase continental a abafante calor mediterraneo… A autopista resultou ser unha trampa (sábado a finais de agosto nunha zona fronteiriza e na autovia que serve para comunicar o Ádriatico con Europa…) que  se levou case toda a maña por diante. Con todo, o día inda deu para visitar  o castelo de Trakošćan, de manual, con bosque e lago,  e a vila de Varaždin, comparada a miudo con Viena, que  se erixe entre barroca e renacentista e inda non esqueceu que durante 9 anos foi capital de croacia, ata que ardeu e se lles acabou o conto en favor de Zagreb; conta tamén cun cemiterio espectacular.    Por certo que a vila resultou estar en festas con todo o espazo ó redor do castelo ateigado de carpas, música, postos de bebida e comida, unha cantidade sorprendente de  parques infantís…

    Logo desta xornada, abafante de calor, tocou achegarse ó mar en busca da brisa, en concreto á cidade de Rijeka, que conta co maior porto de Croacia. Nesa cidade, que naceu a partires dun asentamento celta e dun poboado pesqueiro,  poden verse restos do antigo imperio romano e da epoca dos Habsburgo.

 

Día 3: percorrendo a península de Istria e tirando ata Senj.

SONY DSCA península de Istria, a maior en superficie de todo o Adriatico é comparada polo seu clima e polas suas viñas coa Toscana italiana, pertence a tres paises, Italia, Eslovenia e Croacia. A primeira parada foi Hum, a cidade máis pequena do mundo, cun censo que anda na ducia de persoas, tres cans, vinte ou trinta gatos e un telescopio. Chegar a Hum supón adentrarse de cheo na península, dotada dunha paisaxe formada por montes exubernantes e, debido a súa natureza caliza, interesantes cobas, algunha das cales sirveulle a Xulio Verne de inspiración para a súa obra “viaxe ó centro da terra”. Nesta viaxe non tocaba espeleoloxia, unha bagoa, pero quedou compensado coa cata de aceites e da  estrela da zona, a trufa branca. Unhas delicias que se poden probar e mercar en tendas de turisteo como as de Motovum ou Grozjan, vilas amuralladas encaramadas a cada seu monte, a moda construtiva no interior de Istria.

   Logo de percorrer o interior da península tocou por fin ver o mar. As vilas da  costa están orientadas ó turismo e á pesca, o cal fai posible comer unha boa parrillada de peixe ó caron do mar en calquera dos moitisimos restaurantes que invaden  vilas como Novigrad, Poreč, Rovinj.  Un consello aplicabe a toda Croacia: o peixe fresco está moi moi bo, pero págase algo caro e nas cartas figura a parte do peixe de granxa ou conxelado. Estas e outras vilas son de postal, están bastante ben coidadiñas e ben merecen a visita. Ademais o non estar saturadas son bastante tranquilas. O malo foi a calor. Iso de achegarse o mar en busca de fresco… pois non, de 40 grados pasou a 40 grados con brisa, si, pero dun aire quente que non había cervexa que derá hidratado… En fin. Logo de todo o día percorrendo a peninsula de Istria, e ante a posibilidade de ficar alí o resto da semana comendo peixe, bebendo birra e viño, un bo viño por certo, e cos pes para arriba no mar, houbo que optar por, sen chegar a visitar Pula e o seu importante legado romano, tomar rumbo sur, deixando atras, ademais de Pula,  unha parte da peninsula, co seu particular “fiordo”, un importante enclave mariño, e con toda esa historia acumulada, que fala de piratas, dun antigo alfabeto creado por santos (o glagolítico), de guerras… O coche viaxou raudo ata a vila mariñeira de Senj, xa fora da peninsula e tirando pola franxa costeira cara ó sur do país.

 

Día 4: parque nacional de Plitvice.

SONY DSC

 Unha das xoias naturais de Croacia é o Parque Nacional de Plitvice. Para chegar a el dende Senj hai que percorrer unha estrada tortuosa ó principio, ata superar a cordilleira de Velebit, unha sucesión de montañas que forma parte dos Alpes Dináricos e percorre croacia separando a costa do interior do país, protexendo este do clima mediterraneo. Resultado: unha diferencia entre a costa e o interior  de 10º, e isto notase na paisaxe, que muda dun xeito casi radical en media hora de coche. O interior que se descubre logo de pasar o cume de Vratnik  é de enormes vales, anchos, longos e planos, rodeados de montañas. E polo medio dunha desas montañas encontranse, abrigados por 30.000 hectareas de frondoso bosque, os lagos de Plitvice, patrimonio da Unesco. A sucesión de lagos encaixados entre as paredes calcareas da montaña e coa auga dun tono verde intenso é un espectaculo para a vista, pero require madrugar un chisco para evitar as colas na taquilla. Existen varias rutas para percorrer os lagos a pé, podendo facer algunha parte nun bus lanzadeira ou mesmo en barco no caso do lago máis grande. Todos estes  transportes dentro do parque están incluidos no prezo do billete, que anda nos 22€. De todas as rutas marcadas que permiten percorrer o parque do dereito e do revés, a máis recomendable e a H, que permite que, con calma, facendo fotos, parando, paseando sen agobios, se percorra o parque en case toda a súa extensión en cinco horas.

   Logo de gastar a maior parte do día no parque, tocou voltar para á ribeira do mar, a Zadar (ou Zara), centro turistico e cultural de Dalmacia. Zadar é unha cidade moderna, pero manten a zona amurallada e a vila antiga moi ben conservada. Unha cousa que me chamou a atención, en Zadar, pero tamen noutros lugares foi o escaso respecto que os habitantes locais teñen polos restos culturais. Zadar ten expostos ó aire libre e sen protección restos do antigo foro  romano, e os hosteleiros locais non teñen reparo ningún en usar os restos das columnas como bancos, mesas, etc…  Por outra banda, curiosamente , o que máis atrae os turistas de Zadar non son os seus restos historicos, se non o seu porto, co seu organo mariño, obra dun arquitecto croata, un tal Nikola Basic, que elaborou un paseo escalonado o que lle añadeu uns tubos de aire de diferentes tamaños; o mar empurra o aire que o saír por unhas aberturas crea diferentes acordes. Ó solpor, este paseo enchese de xente que disfruta da posta do sol,francamente impoñente, como todas as postas de sol nese país.

 

Día 5 : de Zadar a Split . 

SONY DSC

    Logo de catro días facendo kilómetros, xa tocaba buscar descanso, coa mirada orientada cara Bosnia e cara Dubrovnik. Dende Zadar hai unha estupenda autopista para chegar a Split rapidamente, pero seguir a liña de costa resulta moito máis interesante. Nas cercanias a Zadar toda a liña costeira, cos nucleos urbáns moi extendidos a todo o longo da estrada e a liña de mar feita de pura pedra, da unha imaxe  algo desanxelada e pode resultar un chisco  decepcionante, pero según a carretera vai baixando xurden as sorpresas. Šibenik por exemplo, unha cidade moi coidada, con dous castelos que ofreden vistas espectaculares e unha catedral patrimonio da Unesco (cando houbo guerra, o mundo deixou que se mataran entre eles, pero despois a Unesco fixose cargo de canta pedra tirada  había).

  Primošten é unha vila medieval levantada nun illote que acabou unido a terra por un paso artificial, outra das modas urbanisticas da Croacia medieval. Unha agradable sorpresa que non aparece nas guías turísticas. Por certo, en toda Croacia os núcleos antigos das vilas e cidades son estrictamente peatonais.

Pasando de puntillas por Trogir chegase a Split. A maior sorpresa da viaxe. Split é unha cidade moi importante,  pero garda un tesouro á beira do mar: a súa zona antiga. Internarse na vila antiga de split, por calquera das catro portas que lle dan acceso, significa entrar nun estreito laberinto, onde as diferentes épocas historicas se mezclan dun xeito moi  literal. Pero é que claro, a vila antiga para comezar non é tal, tratase dos restos do palacio que un emperador romano chamado  Diocleciano fixose construir para disfrutar da súa xubilación, e que varios siglos despois da súa morte foi ocupado polos croatas que precisaban protexerse dos ataques piratas. As diferentes reformas feitas ó longo dos anos consistiron en ir levantado sobre  o que había, mantendo todo o que non fora imprescindible retirar, e o resultado e un colage arquitectonico dificil de describir. Ademais, transformar un palacio nunha cidade sen tiralo todo abaixo ten consecuencias: as rúas son moi estreitas, puros ocos que quedaron entre os edificios, plagados de pasos subterraneos, e os negocios locais, restaurantes, tendas e axencias de turismo maiormente, estan montados do mesmo xeito, polo que é posible tomarse un anaco de pizza nun recuncho que en calquera outro lugar do mundo sería un museo.

   Split da para máis cousas. Para pagar a cervexa máis cara do país, por exemplo, ou para facer escursións as illas próximas, un negocio en alza. Ten moito tirón a denominada cova azul; o seu nome dio todo, pero ir ata a illa na que se atopa e disfrutar de quince minutos dentro dela logo de horas de cola e coa única posiblidade de facer fotos (nada de bañarse, bucear…), implica contratar pasaxe nun dos moitos barcos que ofertan un día de covas e praias virxenes visitando varias illas, pero a viaxe sae en máis de 100€. Ó meu parecer algo caro para o que ofrece.

   Tampouco resulta tan barato o aloxamento en Split, pero saíndo un pouco para as aforas podese encontrar apartamentos a pé de praia, por menos de cincuenta euros a noite.

 

Día 6: Omiš .

SONY DSC

O sexto día da viaxe foi de relax e descanso. Comezou cun baño matinal na praia. Praia de pedras e grava, querese decir, o de areas brancas é noutro país. O que si se cumpre é que a auga ten unha temperatura ideal e ademais loce limpa e transparente. Logo, xa pensando na comida, tocou visitar a vila cercana de Omiš. Antigo porto pirata, resultou ser outra desas sorpresas que non aparecen en ningunha guía. O profundo río Cetina desemboca a través dun oco entre montañas, e na súa desembocadura quedou no seu momento o espazo xusto para un pobo mariñeiro e pirata e, máis tarde, un castelo nun cantil. O turismo de aventura aquí ofrece moitas posibilidades, como o rafting, a tirolina, ou o parapente. Sen necesidade de xogarse a vida innecesariamente, podese optar por algo máis relaxado, como facer un paseo en chalupa polo río, atravesando o canón e subindo cinco kilometros por unha paraxe de gran beleza ata un vello muiño-restaurante, onde se pode disfrutar de troitas e anguilas  frescas, e dun pan cocido dentro dunha tapa de ferro fundido que lle de unha forma acampanada moi particular.  Logo de visitar Omiš , a mellor maneira de rematar  o día foi na praia,  disfrutando dunha cervexa e tirandolle fotos a unha posta de sol espléndida.

 

Día 7: Mostar (En Bosnia e Herzegovina).

SONY DSC

    Durante a guerra dos Balcáns, un señoriño chamado Slobodan Praljak, Comandante do Consello Croata de Defensa, tivo a ben mandar destruir a ponte de Mostar, símbolo durante 500 anos da presenza otomana no país. Por esta xenial idea (a ponte non tiña ningún valor militar, mandouna reventar por tocar a moral unicamente) e outras igual de boas e amigables foi xulgado despois da guerra. E pasaron máis cousas. O mundo sinteu vergoña desa guerra, como sempre cando o desastre  estaba feito, e a conciencia en forma de Unesco púxose a traballar para mitigar as marcas que había por todas partes, recuperando a golpe de talonario todo o que arruinaran os tanques. Todo menos as vidas humanas claro. En Croacia conseguiron mitigar as marcas da guerra, pero en Bosnia e Herzegovina a cousa funciona doutro xeito e a outro ritmo. Alí inda a día de hoxe o goberno esta fragmentado en varios polos étnicos, e controlado polo Consello da Unión Europea, non vaia ser que a volvan liar. E iso notase. Faime moita gracia ler que a Unesco rehabilitou a ponte de Mostar como simbolo de paz e da unión dos pobos e bla bla bla, máis que nada porque unha vez visto o pobo de Mostar, un dase conta que o único reconstrudo alí é a ponte, pois todo o demais está bastante estragado. Ademais contra o que moitos pensan, a memoria dunha guerra non se borra con cartos e turistas.

   Dito isto, a incursión dun día en Bosnia e Herzegovina deu para moito. Pola maña tocou cruzar a fronteira e visitar as cascadas de Kravice, por certo bastante agochadas incluso indo con gps. Vistas anteriormente as lagunas de Plevitze, estas quedanse algo desanxeladas, pero á paraxe segue sendo moi bonita.  Logo unha estrada  estreita e algo destartalada leva, pasando por Medugorge, un importante centro de peregrinación católica, ata Mostar. A zona reconstruida, coa súa sucesión de tendas e postos de artesanía,  ben merece a visita, pero sairse uns metros dela permite ver as ainda sangrantes marcas da guerra, e os templos reconstruidos das tres relixións que conviven alí . A poucos metros da ponte, saturada de turistas, é posible comer, nun restaurante moi adecuado para o asunto, as especialidades do país, que teñen unha importante influencia turca. Vista Mostar, e comprobado que, en contra o que poida parecer nun lugar onde inda cheira a polvora, a xente é moi amable e acolledora, tocou voltar a buscar a liña de mar, parando en  Počitelj, unha vila medieval moi ben conservada que destaca pola súa construcción case integramente turca.

 

Días 8 e 9. De Ston a Dubrovnik.

SONY DSC

   Logo de saír de Bosnia tocou facer noite en Ston, unha vila que son dúas, Ston e Mali Ston, unificadas por unha das murallas máis grandes do mundo, 8 Kilometros no seu momento, agora solo quedan 5. Pola noite non era plan visitar a vila, dou máis xeito cear unha mariscada local, que incluia un mexilóns regulares e unhas ostras tirando a pequeneiras, e abundancia de sal. O do sal na comida era esaxerado, pero pola mañá o misterio de tanta aficción ó salgado quedou resolta, de igual xeito que o motivo de levantar tamaña muralla: unhas salinas enormes que foron durante seculos o motor económico da vila e motivo de moita envexa. Coincidiu que a salina estaba en xornada de portas abertas e podiase visitar. Tamén se podía visitar e percorrer a  muralla, pola que por certo transcorre unha vez ó ano unha carreira durísima… O da muralla quedou para outra ocasión, pero dende as salinas lograbase unha vista espectacular do conxunto.

   Logo de visitar Ston e Mali Ston, o camiño ia dereito cara Dubrovnik. Mais o Renault Capture pasou de longo esta cidade ata chegar, logo dunha parada para comer na moi bonita, agochada e terriblemente turística vila de Cavtat, a Molunat, unha aldea mariñeira de 200 habitantes contando os clientes dos dous campings, onde quedou establecido o último punto de aloxamento, un apartamentiño con acceso privado ó mar, a 20 metros dun dos dos restaurantes, douscentos do outro, e cincuenta do único bar, que estaba á caron do único supermercado.  Un sitiazo, en resumo, para despedir as vacacións relaxadamente.

  O día seguinte tocou visitar Dubrovnik, cuxo nome orixinal é Ragusa. Chegados aquí compre dar un par de avisos. Ollo co aparcadoiro. O modelo español de turismo de masas e domingueiro sirveulles de exemplo aos croatas, polo que decidiron facer algo ó respecto. Para evitar masificacións no centro, o aparcadoiro está carísimo. 10€/hora a pé de muralla, a 700 metros a cousa baixa ata os 7€/hora. Tedeo en conta se ides en coche e optades por pasar alí o día. A mellor opción é aparcar nas aforas, preto do porto de pasaxeiros, e achegarse nun dos buses lanzadeira. Logo de pasar este pequeno filtro, que evita que os festivos a vila se encha de persoas que solo queren pasear, a cidade é unha fermosura. Sen embargo, se sacamos a enorme muralla que protexe o que no seu día foi unha illa, hoxe unida  artifialmente ó continente( como vos decía, a moda local, irse a vivir as illas e logo unilas a terra cando non quedan piratas vivos e tal…) non veredes nada que non teñades visto antes a todo o longo da costa croata. Por suposto a visita vale a pena, e se facedes a ruta croata ó reves, entrando polo sur, Dubrovnik (que por certo, significa carballeira)  vaivos a parecer unha pasada. Dende logo as rúas estreitas, a muralla, toda esa pedra blanca…. é unha preciosidade. Visitando a cidade nalgun caleixon, nalgunha tenda e nalgun restaurante hai fotos dos anos da guerra, onde se mostra como quedou a cidade de estragada logo do sitio á que foi sometida. Por certo, subir a muralla anda nos 25€.  Outra cuestión que debedes ter en conta é comer no centro. Non sae especialmente caro, e podedes comer un anaco de pizza e pimplar unha cervexa por  menos de 10€. Se optades por xantar de mesa e mantel, que non vos asusten os restaurantes con pinta máis fina, pois as diferenzas nos prezos son pequenas, e compensa apostar por un pouco máis de calidade.

  Visitada Dubrovnik, e coa tarde ameazando choiva, inda deu tempo a visitar o val e as montañas próximas a Molunat, subindo ata o agochado   castelo de Sokol, e descubrindo unha ruta de muiños moi ben coidada, cun restaurante local moi coñecido, que quedou anotado na axenda para un par de días máis tarde, e parando en  Gruda a disfrutar dos viño locais.

 

Día 10: Montenegro.

SONY DSC

 Estando tan preto  era unha pena non achegarse ata Montenegro, un país que non forma parte da Unión Europea, pero que ó contrario que Croacia, que sí está na Unión, ten como moeda o Euro. Este feito deulle un importante impulso, especialmente no sector turístico. En Montenegro sí hai grandes hoteis, resorts, praias artificiais…

  Pero a parte máis interesante non ten area. Á beira do mar, milenios atras había un volcán. Extinguiuse e así quedou ata que unha das súas ladeiras veuse abaixo deixando entrar a auga do mar e formando unha paisaxe totalmente espectacular, tanto que os montenegrinos presumen de ter un fiordo na súa costa. E non chega a tanto pero aproxímase. Esta maravilla xeográfica pode percorrerse en coche, e non ten moita perdida por que solo hai que entrar no país e seguir a liña do mar deixando atras a pequena e empinadisima vila de Herceg Novi, nunha zona que esta considerada como o punto de partida da civilización humana,  e evitando o ferry que cruza a metade de camiño a ría na súa parte máis estreita. O do ferry é importante, por que se tomades ese atallo perderedesvos ese espectaculo visual, pero tamén a bonitisima cidade de  Kotor, coa súa muralla, que ademais de rodear a vila pegada ó mar, sube por un monte escarpado ata un castelo aló no alto, antigo resgardo en caso de ataque e invasión da cidade; as súas estreitas rúas moi conservadas, o seu espiritu que se respira alí … Dan ganas de quedarse.  Por certo que a figura do gato ten unha importacia capital na cidade, tanto que ata teñen un museo do gato, pero ninguén sabe motivo de tal importancia, pois non hai nin feito historico nin acontecemento que xustifique esa admiración. Visto Kotor e como inda quedaban un par de horas de luz, deu tempo a ir ata Budva e Becici, nucleos duros do turismo montenegrino, con moitos famosos pasando por alí todos os veráns. Un exemplo da presión turística témola no illote de  san Esteban, que unha cadea hoteleira comprou  e transformou nun enorme resort.

Á volta, xa solo quedaba por díante día e medio, un tempo para o mar, a anguila afumada e o pato con amorodos, algo de viño e outro algo de cervexa, e descansar….

 

 

   Isto como notas, breves, moi breves, sobre esta viaxe. Toda a zona do Adriático ten moita historia enriba súa, “calquera cantidá” de monumentos, unhas paisaxes de impresión, moita vida natural …. e non se pode nin ver nunha sola viaxe, nin contar nun único artigo. Todo o que me deixo atras, teredes que descubrilo pola vosa conta. Vale a pena.

Deixovos de regalo varios apuntes xerais:

  • Para chegar alo: A mellor maneira de chegar a Croacia, se non se ten tempo para ir en coche, (se plantexades o tren estades falando doutro tipo de viaxe e non podo opinar, pero mirei poucas vías ferroviarias en Croacia, igual non compensa) é obviamente o avión. Croacia conta con varios aeroportos, pero viaxando dende Galicia non temos viaxe directo a ningún deles, así que se queredes aforrar no avión teredes que buscar opcións varias, dende Madrid, dende Barcelona, dende Oporto… Hai variedade, pero tede en conta que se a volta a facedes dende un aeroporto diferente á ida a viaxe sae máis cara.
  • Aluguer de coche: as compañias  teñen o mal costume de cobrar, entre outros, un plus se o coche queda nun punto diferente ó de recollida.  En croacia ese plus nalgunha compañia subelle case 200€  á conta. Tamen hai que incluir pluses por usar o ferry (Croacia ten moitas illas visitables), ou por dispor da carta verde (necesaria para cruzar fronteiras, algo inevitable se ides ir como neste caso dende Zagreb a Dubrovnik). Unha boa alternativa é optar por buscar nas compañias locais, neste caso contratando cunha compañia denominada “NOVA rental cars” o aforro con respecto as compañias máis coñecidas foi de case 200€ .  Un renault clio (que non foi un clio porque o chegar non había e cambiarono por un captur con 7.000 km), 12 días saiu en 475€, menos de 40€/día.
  • Hoteis: a formula para esta viaxe foi levar contratada a primeira noite de hotel, e logo ir collendo cada día en función do lugar onde parara o coche. Croacia forma parte de europa, polo que non hai roaming telefónico, así que tirar de plataformas como Booking ou Airbnb resulta moi comodo. Pero na maioria do país nin siquera é preciso, pois a oferta de aloxamentos supera ampliamente á demanda. O máis habitual en Croacia, tal como se conta acertadamente en moitos foros, é toparse ó longo da estrada carteis anunciando  “Sobes” (habitacións) ou apartamentos. Tirando de plataformas e collendo apartamentos completos, que están por certo regulados, de media cada noite saiu en 40€, en ningún caso por riba dos 50€ e nalgún  quedando nos 37€.  Outra alternativa a ter moi seriamente en conta se se visita a costa croata, é o camping. Hai un casi cada cen metros, e todos están a pé de mar.
  • Os cartos: Croacia ten moeda propia, a Kuna, cun cambio que se move o redor dos 7 kunas por 1€. Hai quen recomenda levar efectivo cambiado dende aquí, ou cambiar nas oficinas de cambio locais, moi abundantes. Eu recomendaría viaxar lixeiro de efectivo, e usar os caixeiros para retirar cando sexa preciso. Economicamente sairedes ganando ou perdendo en función das comisións que vos aplique o voso banco, pero resulta moito máis comodo. En todo caso, o peor sitio para cambiar moeda é o aeroporto.
  • xantar: Croacia goza dunha ampla variedade culinaria, con influencias tanto mediterraneas como  balcánicas. Os queixos, especialmente os das illas de brac ou Pag, o xamón de Dalmacia, de sabor moi suave; o aceite merece unha mención especial e os viños tamén son moi recomendables, sobre todo polo diferentes que son dos nosos. Especialidades mais propias son un embutido local, denominado Kulen; o cevapi, un prato formado por unha especie de salchicas moi especiadas acompañadas dun pan esponxadiño e cebola; a trufa branca propia de istria é un manxar, os estrudel e os burek, que son similares as napolitanas, con diferentes recheos, dende a carne ata a mazá, e por suposto os pescados e mariscos, tanto de mar como de rio, e nas carnes o cordeiro… Hai un mundo de cousas por probar. A denominación para os “churrascos” locais, restaurantes máis tradicionais, é “Konova”, e é recomendable buscalos nas aforas dos centros turisticos. En prezos non toparedes moita diferencia cos prezos de calquera restaurante galego de gama media, pero o viño ten maior carga impositiva, e iso pode encarecer un xantar moito. Como referencia: unha xerra de viño da casa custa 14€, unha botella de viño etiquetado custa a partir dos 20€. Unha xerra de medio litro de cervexa custa 3’5€. 
Publicado en viaxes | Deixar un comentario

De viaxes: Madeira

 Se a algo lle teño morriña no meu traballo de ascensorista  é as catro semanas de vacacións continuadas que tiña no verán, pois agora non podo deixar as miñas obrigas no concello tantos días seguidos. Mais non me queixo, pois a pesar do intenso que resulta, do enorme custo no persoal que estou pagando e de todo o pelo branco que me saliu (literalmente), estar no concello está resultando unha importante experiencia vital,  e estou moi ilusionado con todo o que estamos facenddo Somos Ribadumia xunto os nosos socios de goberno. Con todo, a formula que estou seguindo, para poder desconectar un pouco, é  sair da casa en periodos curtos, aproveitando se podo  boas ofertas de viaxes. Así que logo do breve parón de xullo, agora en  setembro escapei á illa de Madeira uns días. Un destino económicamente moi viable, sobre todo se se colle o avión en Oporto e con algo de tempo.

  A illa de Madeira, descuberta por casualidade, ten orixe volcánica, e é moi escarpada, tanto que percorrer as estradas é unha auténtica aventura,  en segunda e pasando medo pois as caidas midense en vertical e en centos de metros; o nissan note alugado que pilotei eses días podería dar testemuña do que digo, se falara.  Así, a súa orografia é unha das tres caracteristicas mais salientables desta illa. A outra é a total e completa ausencia de praias (hai unhas extensións de pedras, pero iso non son praias, son rompedeiros de costas), e a terceira é a diversidade de paisaxes.

Deixovos un par de comentarios máis con algunha foto que lle dea vidiña…

  • a mellor actividade que se pode facer nesta illa sen dubida é o sendeirismo; as coñecidas levadas (rutas que acompañan a vellas canalizacións de auga) son espectaculares, en especial a “Levada do Caldeirao verde” e a “Levada dos Balcois”, o mesmo que as rutas de montaña espectaculares anque non son moi validas para persoas con vertigo…

Levada das 25 fontes e levada do risco:

 

Levada do caldeirao verde:

 

levada dos balcois:

 

Pico do Areeiro; con 1810m é o segundo pico máis alto de Madeira. As fotos que acompañ son de parte dunha ruta de se sete kilometros que leva, a traves do estreito , moi estreito, cumio da serra, ata o Pico Ruivo, o teito da illa con 1851m de altitude:

 

 

  • alugade un coche, e percorrede a illa. Non é moi  grande e todo fica preto, e inda que as carreteras son terribles paga a pena o medo que se pasa, porque as paisaxes son espectaculares e variadas, dende a frondosidade do bosque de Laurisilva ata o deserto  vermello de Punta San Lourenzo, e hai infinidade de lugares pequenos que visitar.

Percorrendo Madeira en coche:

  • tiven tamén oportunidade de facer unha saida en barco, co obxectivo de avistar baleas e golfiños. Os golfiños si, pero polas baleas sigo agardando, vese que ese día andaban por outros lares…
  • outros lugares a visitar son as covas de Sao Vicente, co museo do volcan. Alí  explican a orixe da illa e da sua escarpada  orografia, ademais podese facer un percorrido polas covas, que en realidade son os canais de lava creados cando a illa emerxeu do mar; ou algúns dos xardíns botanicos de Funchal, inda que debido o recente incencio solo unha parte dun deles esta aberta ó público. Dende o xardín botanico a vista do incendio, que chegou a cidade, é impresionante e dramática a partes iguais.
  • E por suposto Funchal. Como cidade dubido que vos sorprenda, pero a zona vella, moi pequena e chea de restaurantes e algunha galeria de arte ten o seu encanto. Ademais  as autoridades locais aprobaron no seu momento un proxecto artistico gracias ó cal as fachadas de todas as portas estan decoradas por artistas.

 

  • comer en restaurante está nos prezos de aquí. Mais podedes xantar por catro ou cinco euros un bo prato de comida en innumerables sitios. Como referencias tipicas: un bolo de pan, denominado “bolo do caco”, feito de pan de trigo con allo e perexil;  as lapas, os caramuxos, o peixe espada, pola banda do mar, xunto por suposto ó  bacallau. E casi calquera taberna ten, ademais disto, peixe fresco. Pola banda da carne podedes animarmos cun picado (que tamén ten versión en peixe), un prato semellante a rinchada. Pero sen dúbida, o que debedes probar é a espetada de carne. Pero  non a habitual en pincho metalico; a formula de madeira consiste en espetar os anacos de tenreira en varas de loureiro, e logo brasealas. Están boisimas. Como anecdota direivos que pasando por un pobo que resultou estar en festas, puiden probar a espetada tradicional, comprandolle a carne o carniceiro nun …imos chamarlle “stand”, que logo me “espetaron” na correspondente vara de louro , para que a asara  eu mesmo nunha parrilla habilitada para o asunto.  Como se a pulpeira en Santa Marta nos permitira facer o pulpo os clientes… barbaro.

 

  • En Madeira producese, a parte de plantanos, moitos moitos platanos que curiosamente apenas se ven na gastronomia,  viño, e tamén viños tipo oporto, inda que ali como son moi chulos chamanlle Viños de Madeira. Non están nada malos. Coincidiu que en Funchal había Feira do Viño de Madeira, e houbo oportunidade de dar un repaso a varios caldos locais. Tamén teñen unha brebaxe local denominada poncha, que se fai con licor de caña, mel e zume, normalmente limon, pero admite varias froitas. Esta bon, pero para beber sentado, e sen preocuparse de ter que conducir. Se o buscades, buscadeo na vila mariñeira de Camara de Lobos, faranvolo diante vosa, que sempre é mellor que probar o enlatado para turistas, e  ademais esta vila  é un anaco da illa digno de visitar. Teñen outas brevaxes, como a Nikita, pero desas non vos podo dar referencia, solo que leva cervexa, augardente de caña e zumo de piña.

  E con isto, penso que como resumo xa está ben. Obviamente quedanme cousas atras, pois foron sete días que deron para moito,  e con todo tampouco din mirado todo o que se pode mirar nesa illa. Por iso o mellor será que vaiades vos mesmos se tedes oportunidade.

Publicado en viaxes | Deixar un comentario

Hai Marea.

Estes días está callando a alternativa política que moitos queríamos para este país. E está callando en forma de Marea.

 Esta formula ten unha serie de condicións polas cales me sinto identificado nela: a principal é a participación da cidadanía en todos os procesos, como o da elección dos seus representantes. Como estes días estamos neste proceso, e como me gustaría que participarades nel, vouvos resumir como vai o asunto.

Entre os dias 16 e 17 deste mes (martes e mercores) ides poder votar para escoller os representates da lista para as eleccións autonómicas. Como vai por adscricións os que sexades deste lado da ría, tócavos escoller a lista por Pontevedra.

¿Como se fai?

  •  Para poder votar debedes asinar o manifesto dos alcaldes antes deste domingo 14 as 23:59. Si, ese manifesto asinado polas alcaldes de A Coruña, Santiago e Ferrol, que dou pe a este proceso.Para asinar o manifesto tedelo moi facil: accedede a este enlace

            http://mareaconstituinte.gal/manifesto/#asina

  • O proceso establecido decía que para ser candidato calquera persoa tiña que presentarse dentro dunha lista de 12 nomes, ordeados en forma de cremalleira (alternando xéneros). Ó remate do proceso de presentación de candidaturas, e a falta de que se clarifique que pasa cos últimos de Filipinas (Podemos), temos sete listas nesta provincia, o cal suman 84 candidatos e candidatas, dos cales vos deberedes votar doce. Podedes ver todas as listas aqui:

             http://mareaconstituinte.gal/listas-provisionais-das-candidaturas-provincias/

  • Moi importante: non se escollen listas completas, deberedes escoller doce nomes, dunha mesma lista ou de varias, marcandoos por orde de importancia. Os únicos dous requisitos na votación, son que tedes que escoller os doce nomes obrigatoriamente, e tamen obrigatoriamente tedes que ordealos en cremalleira (se a vosa elección para o prinmeiro posto é muller, o segundo debe ser home, a terceira muller..e asi os doce). Na lista final escolleranse os 24 nomes mais votados, en forma tamén de cremalleira, por iso é moi importante que definades as vosaspreferencias ó votar.
  • Do salnés presentamonos varios compañeiros en varias listas. Mouriño e Gaspar na denominada “tendendo pontes” e Tino Cordal e eu mesmo na chamada “Mareas Abertas (en comun) “.
13882274_841602042641693_3282654146143691333_n

o pasado venres presentamos en Cambados a lista da que formo parte.

  • Os días de votación poderedes votar en mesa física ou a distancia. Para isto último deberedes solicitalo, cando asinedes o manifesto, a través deste enlace:

           http://mareaconstituinte.gal/voto-telematico/

        Para os que prefirades votar en mesa, que se rexerá tamén por un sistema telemático,          pero neste caso asistido (ou sexa, en lugar de furna haberá un ordenador para                            proceder a votación) no Salnés teredes a vosa disposición unha mesa no local de                       Exposalnés, en Cambados.

E nada mais, levouvos máis tempo ler este artigo do que vos vai levar anotarvos e participar.

E eu quero animarmos encarecidamente a sumarvos a este proceso, con independencia das persoas as que vaiades a votar, por qué foi pensado para que a cidadanía tome por fin o control do sistema político, tomando as  decisións e non solo asumindoas.

13923324_841155502686347_6522412069858417755_o

Publicado en politica xeral | Deixar un comentario

De viaxes: os fiordos noruegos

   Este pasado mes de xullo collín uns días de descanso, e logo de darlle moitas voltas decidinme a facer un cruceiro polos fiordos Noruegos. Se queredes facer un cruceiro, na miña experiencia permitideme que vos recomende que contratedes nos días pevios á  viaxe e a traves de empresas on-line de tamaño grande, pois a diferencia de prezo pode ser importante. Debedes saber  que viaxar só pode chegar  sair un 50% mais caro que indo con acompañante, o cal me parece unha tremenda inxustiza. Para compensar este feito, e como  viaxaba en réxime de todo incluido, algo que supón unha comodidade,  procurei comer por dous. Tamen é importante preparar a viaxe minimamente, para saber ben a onde se vai e o que se pode un encontrar en cada sitio, anque sexa dun xeito mínimo. Para os que non sexan especialmente aventureiros a opción máis comoda para descubrir os lugares polos que pasa un cruceiro é contratar excursións guiadas. A empresa de cruceiro organiza excursións en todas as paradas do barco, pero son caras e nesta viaxe para colmo topeime cun desastre organizativo (guias que non falaban nada ben o idioma, que non tiñan coñecementos do que nos estaban ensinando, excursións que non ian os sitios contratados…). A mellor opción e negociar as excursións antes da viaxe e con empresas externas; a través de internet é relativamente sinxelo, organizanse en función dos horarios dos barcos e son bastante máis baratas. Eu nesta viaxe fixen excursións a traves da empresa do cruceiro, algunhas pola miña conta, contratadas a pe de barco, e mesmo nalgun caso movinme o meu aire.

Moi importante: Noruega é un país caro, cunha alta imposición ó tabaco e ó alochol. Eu non fumo, así que non sei a como anda o Ducados, pero unha cervexa nun bar (boisima) está nos 10€.

   Sorprendeume Noruega por moitas cousas: foi tradicionalmente un país moi pobre, mais que nada debido a súa dificil orografia, que non permite que a terra sexa produtiva;  e ata non hai moito sitio para vivir.  Pero en pouco tempo soubo rentabilizar moi ben o petroleo  achado  alo polos anos 60, e agora é un pais cun nivel de vida moi alto, na senda de moitos estados  noreuropeos. Sorprende tamén como a diferencia social con outros paises como o noso reside na relixión; Noruega é un país protestante, e como tal existe unha enorme posta en valor da honradez e do traballo, e iso radica nun aproveitamento dos recursos en favor do conxunto do estado e non de catro empresarios amigotes, e por ende nunha moi baixa corrupción política (o exemplo mais claro: un candidato a presidente esqueceu declarar un iate regalado, e foi defenestrado. Aqui, pasa iso e  xa sabedes…).

En todo caso o que máis sorprende de Noruega por suposto é a súa xeografía. Mais aló das fotos que todos coñecedes, Noruega asombra, e iso que ó viaxar en cruceiro non me separei en exceso da liña de mar. Deixovos aquí unha escolma de fotos, para que vos mesmos vos fagades unha idea. Veredes moitas construccións de madeira, algo habitual neste país. Pero curiosamente, debido a abundancia de incendios, dende fai mais dun cento de anos os nucleos  das cidades importantes non poden edificarse en madeira ( como exemplo Alesund, que en 1904 ardeu totalmente, para logo ser reconstruida seguindo os patróns do art noveau).

Se queredes un consello bo, se podedes ir a Noruega, ide. A ese respecto un cruceiro é sempre unha maneira bonita de coñecer un país, e eu recomendovolo porque ademais tendo en conta o custo da vida en Noruega pode salirvos ben de prezo, comparado cunha viaxe mais convencional; pero o cruceiro solo da para facernos unha idea, e nun lugar  como Noruega, con esa orografia e con esa dispersion, casi nin iso.

Se teño oportunidade de voltar a ese país creo que será en autocaravana.

Iso si que ten que molar.

Dia 1: Stavenger.

 

 

Dia 2: bergen

 

día 3: Flam.

 

día 4: Geiranger.

 

Día 6: Alesund

 

Día 7: Trondheim

 

Publicado en viaxes | Deixar un comentario

Sobre o xantar do tinto.

Este ano vou ir ó xantar do tinto.

Será a primeira vez.

E vou pagar os meus 25€. Como calquera.

 DSC_0077    Xeralmente eu no sábado do tinto, dende sempre, comparto xantar coa miña xente, primeiro coa familia, e nos últimos vinte anos con familia e amigos, que familia son tamén.  A verdade é que nunca me gustaron os xantares de caracter “oficial“, e menos coa carga política que tradicionalmente se lle viña dando a este tipo de comidas, como o do albariño, ou o do cocido de Lalín, por non falar do do tinto, que xa sabedes todos o que había.

 Ben. Agora resulta que son tenente de alcalde, por moito que a mais de un e de unha lle fastidie, e formo parte do equipo que goberna Ribadumia, o cal leva parellas certas responabilidades. Insiro aquí que  con independencia de cargos, este ano estamos tentando sacarlle toda a carga política á festa, incluído ó xantar, algo que eu considero moi positivo, e que se debe apoiar, e por iso vos convido a todos a participar nese xantar, con independencia das vosas ideas.

  Neste punto veñen as novidades pola miña banda. Irei o xantar, si. Estou convidado como concelleiro electo. Eu e acompañante para o caso de ter ou querer levar a alguén. Fora disto, formo parte da Comisión Organizadora da festa, en concreto ocupeime, ademais de temas de cartelerías, tripticos, etc, e de botar unha man no que se me requerise igual que o resto de compañeiros e compañeiras que formamos esta comisión,   e tal como explicou o alcalde na presentación do cartel, o peso de crear a web tintobarrantes.com, a app para android que vimos de publicar (ambos con ferramentas gratuitas ou cun custe mínimo), e o resto de perfís nas redes sociais cos que a festa busca darse relevancia na nube máxica esa que é internet, e onde agora coa axuda de persoal municipal estamos movendo intensamente. Polo que, en resumo,  para o caso de non  ser concelleiro tamén estaría convidado ó xantar pola banda da comisión.

  Eu defendo que os membros das comisións de festas, desta e de outras que traballan moi duro por sacar adiante estes eventos,  non cobren, pois traballan voluntariamente, pero que reciban o respecto dos veciños, e en casos como este se hai un xantar comunitario que se lles convide a ese momento de relax, pois o resto do tempo van andar a mil para que todos e todas poidan desfrutar da festa, e antes diso perderon horas de sono e de vida  organizando todo. E a verdade é que ser algo agradecidos non custa nada.

   Con todo isto, non deixo de ser Enrique Oubiña, e como tal xa sabedes que son moi terco coas miñas ideas. Entre esas ideas está a de que os políticos non debemos de gozar de prebendas tipo convites a papatorias e demais. Os políticos estamos ó servizo do pobo, non ó revés.

  Entendo, con todo, que dende as institucións se debe manter certo sentido da cordialidade e do protocolo, e que se poida en determinado momento convidar ós representantes de certos estamentos, os alcaldes conlindantes por exemplo, ou os representantes de diferentes areas que fan funcionar a vida local . Pero tampouco moito mais.

     Tamén entendo que vai na conciencia de cada un aceptar eses convites ou non.

  Todo este relatorio  ven ó conto de que inda que agradezo e comprendo que dende o concello se me enviasen dous convites para  a comida (o de convidar ás parellas si que non o comparto, por certo, pero debo respectalo), rexeiteinos e xa avisei de que eu, ademais de non levar (salvo sorpresa) acompañante, vou pagar os meus convites, como un veciño mais. Pois inda que nos actos mais formais teña que representar ó equipo de goberno e a Somos Ribadumia, no xantar quero ser un mais, a todos os efectos.

  En todo caso, non pretendo con isto  ser exemplo de nada; actúo así por un criterio propio que ninguén ten a obriga de compartir.

Agardo, por suposto, encontrarvos a todos e todas na festa, nesta maravillosa festa que  forma parte de min tanto como un brazo ou o meu propio corazon, poder compartir un viño con vos, e se vos animades a participar nun xantar que é voso de pleno dereito,  ter algo de conversa ó redor do pulpo, que para a vosa información e a miña zozobra,  non podo comer.

Publicado en Cousas de Ribadumia, cousas miñas | 1 comentario